Op Texel had Nederland een dag eerder dus ook gewoon van Brazilië gewonnen. Ik liep vanuit het centrum van De Koog via Camping Kogerstrand naar Kaapsnol, de kantine/bingohal/snackbar van de camping. In de duinen zag ik stille getuigen van de euforie van nog geen twintig uur geleden: een kapotgetrapte oranje strohoed in een duinpan, een leeggedronken blikje bier. Geheel volgens verwachting hing in kantine Kaapsnol een enorm scherm, met daarnaast een grote poster met de eerste twee coupletten van het Wilhelmus. Op het gebied van het Nederlands volkslied behoeven de campinggasten  van Kogerstrand blijkbaar enige educatie. Welja.

Het was half vier. Vrijwel niets in de kantine verried de aanstaande kraker Duitsland – Argentinië. Behalve dan een paar zenuwachtig ijsberende Duiters. Traditioneel uitgedost in vuurrood gebakken strandhoofd en waterige bierogen. De beamer stond nog uit.

Ik ging zitten, bestelde een biertje en zag Tom Egbers en Toine van Peperstraten nog na-glunderen over de klinkende 2-1 van Nederland tegen Brazilië terwijl ze dus eigenlijk Duitsland – Argentinië moesten voorbeschouwen. En toen gebeurde het, zo’n vijf minuten voor de aftrap: de barman zapte naar de Duitse zender ARD. ‘Voor de Duitsers in de zaal’, legde hij uit. Die waren inderdaad in grote getale uitgerukt. Texel transformeert gedurende de zomermaanden sowieso tot een soort Klein Duitsland; onze Oosterburen dragen het eiland dan letterlijk op handen.

Maar is die enorme economische impuls die Heinrich en consorten Texel ‘jeden Sommer wieder’ geven, nu echt voldoende reden om ze de voetbalwedstrijden van hun Mannschaft in de eigen taal voor te schotelen. Schieten we hier niet veel te ver door in onze tolerantie? Een Nederlandse camping, op een Nederlands eiland; de Duiters mogen blij zijn dat ze de wedstrijd live kunnen zien. Ik zag mezelf al stiekem gniffelen om een paar anti-Duitse sneren van unser Jeroen Grueter, maar die vlieger ging dus mooi niet op.

Volgens mij moet je flink zoeken, wil je in het buitenland en al helemáál in het doorgaans behoorlijk chauvinistische Duitsland de halve finale Nederland – Uruguay met Nederlands commentaar kunnen zien.

Conclusie: we zijn een beetje doorgeschoten in onze tolerantie. Dit soort gekke handreikingen zijn olie op het vuur van de onderbuiksentimenten waarmee partijen als de PVV groot geworden zijn.

We droegen 2009 naar zijn graf en dronken een borrel op de komst van zijn nieuwe, frisse, kraakjonge broertje 2010. Die knalde definitief uit de startblokken in Groningen, waar we ons van kroeg naar kroeg fietsten tijdens Eurosonic/Noorderslag. Op sluiproutes van Grote Markt naar Peperstraat,  fietsend door de stad die zwanger leek van de belofte van een groots jaar en – op kortere termijn – leuke bandjes, rees zoals al zo vaak dat jaar daarvoor de twijfel.

We namen de twijfel mee. Over de Afsluitdijk, dwars door West-Friesland, de Zaanstreek en uiteindelijk naar huis. En waar we hem eerder getemd leken te hebben, hem verstomd hadden met ons woonboot-geluk, leek hij nu verbeten. En zoals bij een relatie die geen toekomst toont, en waar je dat lang niet altijd wilt toegeven, zo was het ook hier. We negeerden datgene waarvan we wisten dat het onvermijdelijk was.

Begin februari kreeg de twijfel zijn laatste zetje. M. bleek zwanger. ’s Avonds, beduusd en verdoofd door dit ongeplande geluk, werd alles helder. Alsof een fototoestel scherpstelde op Die Ene Vraag en de gerezen twijfel. Of ik nu een grotestadsmens ben, daar kwam geen direct antwoord op. Maar dat ik liever ergens anders wilde wonen, was ineens kraakhelder. De kogel was snel door de kerk. We gaven ons gewoonboot een einddatum en dronken een glas.

Bij het verschijnen van dit blogstukje ronkt de motor van de verhuisbus. Schieten wat laatste blikken door de boot, op zoek naar wat we niet vergeten zijn. Ik leg de voordeursleutel op het aanrecht en stap de steiger op. Een meerkoet stuift weg. We zijn uitgewoonboot.

Flarden nazipropaganda
De uitzending begint met een collage van gillende vrouwen uit jaren ‘50-horrorfilms. Ik moest me even goed de ogen uitwrijven. Zie ik dat goed? Jazeker, en sterker nog: de hele uitzending is gelardeerd met beelden uit dat soort films, en nazipropaganda. Objectiviteit, een gewogen oordeel: Zembla lijkt zich er niet mee bezig te houden. Wanhopige tijden vragen om wanhopige middelen.

Ironisch genoeg wordt er na een minuut of acht ‘een moment van nuchterheid’ afgekondigd. Ik ging weer op de bank zitten, waar ik inmiddels van het lachen was afgerold. Nuchterheid? Ik heb nog nooit zo’n suggestief, opportunistisch en vooral tendentieus product gezien van een programma dat zich journalistiek pleegt te noemen.

Wilders’ rammelende argumenten
Het had anders gekund. Op meerdere momenten wordt aangetoond dat Wilders’ kennis van het onderwerp dat hij zo vurig bestrijdt niet diep genoeg gaat. Zijn argumenten rammelen. Zoals de koranteksten die hij citeert in Fitna, waarvan een islamoloog aantoont dat de vertalingen wel érg selectief zijn. Waarom Wilders niet gewoon met intelligente argumenten bestrijden? Waarom een uitzending verkleden als een vooroorlogse propaganda-uiting?

Bang Zembla
De opkomst van Wilders wordt regelmatig gelinkt aan de opkomst van het nazisme in Duitsland in de jaren ‘30 van de vorige eeuw. Zembla haalt er de stigmatiserende propaganda bij waarmee de joden destijds werden zwartgemaakt. Ironisch genoeg maakt Zembla zich aan precies hetzelfde schuldig: de uitzending is niets minder dan anti-Wilders propaganda.

De voice-over van het programma zegt aan het begin: “Deze film gaat over een bange man. Met een boodschap voor bange mensen.” Als je het mij vraagt, is Zembla minstens net zo bang.

Het moet wreed zijn; Belg zijn en ook nog eens van voetbal houden. Ten zuiden van je doen de Fransen al jaren leuk mee op eindtoernooien, spelen Spaanse elftallen de sterren van de hemel (geleid door een Argentijn, dat dan weer wel) en zijn de Italianen wereldkampioen. Ten oosten heeft Duitsland een competitie van wereldformaat. Ten noorden is Nederland bijna altijd present en sterk op eindtoernooien, en is er die prachtig klassieke Engelse competitie. Gevangen tussen al deze klasse zitten de Belgen. Die zijn erin geslaagd om hun voetbalgeschiedenis te bouwen op een soort lullige treurigheid. Met een vriend heb ik al jaren een terugkerende grap: als ze vanmiddag nog in België stoppen met voetballen, heeft de rest van de wereld dat pas over minstens een half jaar in de gaten.

Dat is natuurlijk stevig aangezet, maar ik denk dat er een kern van waarheid inzit. België, dat zelden een vanzelfsprekendheid is op een EK of WK en al jaren geen grote voetballers meer voortbrengt. En dan heet je ook nog Rode Duivels. Ooit moest die naam angst inboezemen, nu is dat vooral gegrinnik.

Het kan natuurlijk zijn dat Dick Advocaat dit ook heeft ingezien. Dat hij eerst dacht: België, lekkere biertjes, goed eten, bourgondisch leven. En die voetballers die krijg ik wel aan het toveren. En dat hij nu tóch inziet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan was.

De waarheid lijkt echter anders. Dick is door Rusland op zijn verantwoordelijkheden gewezen, nu Guus Hiddink er daar komende zomer mee ophoudt. Dick verdiende eerder flinke gasroebels bij Zenith Sint Petersburg en won daar de UEFA cup. Een deel van Rusland houdt dus nog steeds van Dick.

Vladimir Poetin dirigeert Dick nu eigenhandig terug naar Moskou. Hengelend met een ongetwijfeld vorstelijk gage lijkt Poetin beet te hebben. En daarmee verwordt Dick Advocaat tot het voetbal-equivalent van Jack Spijkerman. Puur voor het geld gaan. Is dat erg? Natuurlijk niet. Maar van Jack Spijkerman kon je destijds nog zeggen dat hij het wel gezien had bij de Vara, nieuwe uitdaging, dat werk. Daar kan in het geval van Dick & De Duivels natuurlijk geen sprake van zijn. Verblind door Russische gasdollars laat hij de Belgen als een blok vallen en zet hij koers naar Rusland.

De Belgische pers viel – terecht – over Advocaat heen. Het Nieuwsblad noemde hem een grote trainer, maar een ‘kleine glibberige mens.’ De  Morgen sprak van een schande en het laatste nieuws noemde het vertrek van Advocaat ’schaamteloos.’

Dat Advocaat voor het grote geld kiest en zichzelf daarmee neer zet als geldwolf, daar kun je van alles van zeggen en het meeste zal terecht zijn. Maar met zijn actie zet Advocaat ook de Belgische voetbalbond te kijk, en dat is bijna sneu. Die leken bij zijn aantreden zo blij hem gestrikt te hebben, dat ze hem niet direct een contract onder zijn neus schoven. Daar wachtten ze nog even mee. En het contract dát ze hem uiteindelijk aanboden, blijkt nu een slappe hap waar Dick zonder al te veel moeite onderuit komt.

Oesje
Die geruststelling is echter geen enkele reden om nu opgelucht adem te halen, waarde lezer. Want ook al was het binnen warm; er waren andere, winterspecifieke eigenaardigheden in én om ‘Oesje’, zoals huisbaas c.q. buurman onze woonboot liefkozend pleegt te noemen.

Zoals de waterleiding. Die moet van de wal naar het schip, dóór het water. Op die waterleiding rustte dus de loodzware taak om, bij temperaturen van handenvol graden onder nul, ons iedere dag van water te blijven voorzien en dus vooral níet, ik herhaal níet, te bevriezen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Dat snappen we heus wel. Het gedeelte van de leiding dat onder water lag, was nog niet eens zo’n probleem. Maar daar waar de leiding vlakbij de boot omhoog kroop, om in de boot richting eerdergenoemde cv-ketel te kruipen, dáár ging het mis. Dikwijls.

Niet zelden hing ik na een potige nachtvorst ’s ochtends met een waterkoker vol kokend water uit het raam, het water langzaam – en heel goed mikkend! – uit te schenken op dat kleine stukje leiding naast de boot. Sputterend kwamen de kranen binnenshuis tot leven, ik hoorde een lullig straaltje in de douche en M. kon eindelijk aan de koffie. Al snel hadden we een steevast gevulde camping-jerrycan met water op het aanrecht staan, voor het eerste kopje van de dag. Gewiekst, dat waren we, razendsnel inspelend op onze veranderende leefomstandigheden.

Kokosmatten
Dit probleem werd geflankeerd door een half dozijn kleinere ongemakjes die voor de meer ervaren woonbootbewoners om ons heen ongetwijfeld erg normaal waren. Voor ons kwamen ze echter in meer of mindere mate onverwacht, en we probeerden er zo goed mogelijk op in te spelen. Zo was daar onze parkeerplaats, waarvan we ons nooit eerder realiseerden dat deze een beetje helde. En dus probeerde ik regelmatig met kokosmatten onder mijn achterwielen, onderwijl hevig vloekend op Koning Winter, achteruit te rijden.

Er waren de vogels die slecht presteerden op het onderdeel Zoek Je Eigen Voedsel, en dus regelmatig kozen voor een vruchteloze belegering van ons keukenraam. Soms grappig, soms storend. Er waren de ijsschotsen, die al drijvend langs de metalen onderbouw van de boot schuurden wat klonk alsof God zelf de aarde in tweeën aan het scheuren was.

Pieck
Tegenover dit alles, dat achteraf bezien niet meer dan een verzameling kleinigheidjes lijkt, werden we regelmatig verrast met een prachtig besneeuwde tuin. Het mooie aan het wonen in zo’n boot is dat je het idee hebt dat je middenin de seizoenen staat. Een zomer lijkt warmer, gloedvoller; een winter strenger, Pieck-iaanser. In ruil daarvoor hang ik met liefde regelmatig uit het raam met mijn waterkoker. Warme voeten heb ik toch wel.

Kleinduimpje
We waren dus los. Voor de oorzaak van dit onfortuinlijke incident moeten we een paar dagen terug in de tijd. Terwijl M. en ik nietsvermoedend in Groningen zaten te zuipen, had de boot van onze naaste buurman het op een lopen gezet. We hebben het hier over een bakbeest van een woonschip, compleet met betonnen kelder. De buurman bleek het vastleggen van zijn boot nogal losjes te hebben opgevat. Zijn buren hadden, toen zij op een tot dan toe vrij saaie zondag uit het raam keken, de boot dwars op de Ringvaart aangetroffen. Zoals het een goede buur betaamt trokken zij de boot met vereende krachten weer knus tegen de wal. Kort daarna moet er in hun hoofden het lumineuze idee zijn opgeborreld om de gigantische, vele tonnen wegende boot te verankeren aan die van ons. Het kleinduimpje van de dijk dat siddert bij elk zuchtje wind. Een episch falen van welhaast olympische proporties.

Toen wij, nog maar net bekomen van het Gronings drinkgelag, onze boot vastgebonden aan zijn potige buurman aantroffen, dachten wij niets. De gevolgen van een dergelijke verbinding bleven vaag. Het is wellicht verstandig om hier, voordat we verder gaan met dit nautische slapstick-moment, een kleine voorgeschiedenis te geven.

Liefdevol tikje
Vrij kort nadat wij onze intrek in de woonboot namen, vertrok onze huisbaas annex buurman naar zijn tweede huis in Australië. Om de koude Nederlandse winter uit te zitten en te klussen in zijn huis aldaar. Daardoor was er voor hem weinig tijd om ons in te wijden in de wereld van het leven op een woonboot. Wat normaal was, en wat niet. Wat erbij hoorde, en waar wat aan moest gebeuren. Wij wisten dus weinig en vonden veel normaal.

Als er een vrachtschip langskwam, kwam zijn boot langzaam in beweging. Zo’n vrachtschip verplaatst een ontzaglijke hoeveelheid water en bij de krachten die daarbij vrijkomen past enkel nederigheid. Heel zachtjes bewoon zijn boot richting de onze en gaf een zacht, bijna liefdevol tikje. Een schilderijtje heen en weer, een dof klapje, maar verder weinig bijzonders. Dat tikje werd echter steeds harder. Nog steeds niet hard genoeg om je echt zorgen te maken, maar met de kennis van nu hadden we ongetwijfeld direct actie ondernomen. Na het geven van het tikje bewoog het bakbeest zich weer richting zijn oude plek. Niets aan de hand. Dachten wij.

Tuinslang
Terug naar het nautische slapstick-moment. Nu de boten door middel van een paar spanbandjes aan elkaar verbonden waren, kreeg het ‘liefdevolle tikje’ ineens een heel ander karakter. Bij de terugtrekkende beweging ná het tikje, trok de boot onze boot mee . Met alle gevolgen van dien. Steiger in het water en blinde paniek. M. bedacht zich geen moment, hink-stap-sprong over de rap zinkende steiger richting de wal en wierp me toe wat ze het eerst voorhanden had: een tuinslang. Daar stonden we. Maandagochtend, iets na achten. Ik in de deuropening van een op drift geraakte woonboot, tuinslang stevig in handen. Zij aan de wal, slaap in de ogen, tuinslang stevig in handen.

Het is ons uiteindelijk gelukt de boot weer op zijn plek te krijgen. Én de steiger. De weken daarna sliep ik, tot de terugkeer van buurman uit Australië, vaak met een half oog open. Wachtend op weer een ‘liefdevol tikje.’ Het gebeurde nog vaak dat ik ’s ochtends vloekend mijn bed uit moest omdat het bakbeest weer ramkoers had gezet richting onze boot. Even een spanbandje aansjorren was voldoende, maar leuk is anders.

Na terugkomst verankerde de buurman zijn boot met stevige, metalen beugels. Kan niets meer gebeuren. Maar tijdens het – en dat doen ze soms best hard – voorbijvaren van een vrachtschip kijk ik niet zelden bezorgd uit het raam. Ik zie tussen wal en schip het water weglopen. Er kraakt een spanband, de boot van de buurman vecht in zijn beugels. Geen klap. Gelukkig.

Jaarlijks schieten, vrij naar Guus Meeuwis, kilometers asfalt onder hen door. Over heel de wereld reizen dagelijks duizenden bandjes, singer-songwriters en andere artiesten van podium naar podium. Daarin vertrouwen ze op hun trouwe metgezel, de tourbus, niet zelden volgeladen tot vér boven het aantal toegestane kilometers. Het beeld van ‘de band in de tourbus’ spreekt al jaren tot de verbeelding. Van het kleine, veel te krappe busje waarin de beginnende band – opgevouwen op de achterbank – hortend en stotend de eerste stappen richting wereldheerschappij doet, tot de veels te grote Greyhound – uitgerust met spelcomputer, pingpongtafel en jacuzzi – waarin de Groten der Aarde de arena’s afwerken.

Er gaat ook nogal eens iets mis met tourbussen. Ze krijgen ongelukken, ze vliegen in brand, ze worden in beslag genomen, of ze worden – compleet met het complete instrumentarium – gejat. De verhalen daarover zijn legio, en een korte zoektocht op Google levert sterke verhalen op van Spinvis, Milow, Miley Cyrus, Veldhuis & Kemper, No Doubt, Doe Maar, Hit Me TV, The Tunes, The Dears en El Pino & The Volunteers. En dat zijn nog enkel de verhalen die de pers haalden. Het kan bijna niet anders dan dat elke band zijn eigen tourbusverhaal heeft.

Die alomtegenwoordigheid van de tourbus in gedachten genomen, is het opvallend hoe weinig aandacht de trouwe dibbes krijgt in de muziek van zijn passagiers.  Soms komt de tourbus terloops voorbij, zoals in Jackson Browne’s prachtige ‘The Load Out/Stay’, en de punkband Pulley droeg hun album Matters op aan hun tourbus, maar daar is het in 60 jaar rock ‘n rollgeschiedenis wel bij gebleven. Je zou denken dat de busperikelen méér inspiratie bieden dan dat.

Tot nu toe niet, maar gelukkig druppelt er zo af en toe iets door. Zo schreef Danny George Wilson, voorheen voorman van de band Grand Drive, het nummer Henry The Van. Het staat op de debuutplaat van zijn nieuwe band, Danny and The Champions of the World: Streets Of Our Time. Henry is de tourbus van Danny, en Henry is niet meer. Het is een droevig liedje voor hem, biecht Wilson op wanneer hij het nummer live speelt.

Het afscheid van Henry komt voor Wilson onverwacht, zoals een afscheid dat altijd komt. “Henry, is this the end of the road?” vraagt hij vertwijfeld. Natuurlijk, na Henry zal er een nieuwe bus (moeten) komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze zijn hetzelfde, Danny en Henry, zingt hij: “maybe we’re both getting old”. Danny mijmert over vroeger, toen ze nog “keepers of the dream” waren. Natuurlijk, hij zou Henry kunnen proberen te maken. Maar, richt hij zich tot wijlen zijn bus: “you were built for better things.”

Henry The Van is wat mij betreft de mooiste ode aan een tourbus ooit. Toegegeven, dat is makkelijk wanneer nummers over tourbussen zo dun gezaaid zijn. Maar daar kan Henry weinig aan doen.

Wil je het nummer beluisteren? Klik dan hieronder op play:

Bekijk hier een live-uitvoering van het nummer:

Maar hoe groot de misser van Kemkers ook was, de misser van Mart Smeets die daarop volgde was zo mogelijk nog groter. Niet alleen Sven Kramer, maar ook de NOS-kijkers zagen een feest voor hun neus weggegrist worden. We zagen onszelf al staan, proostend in de kroeg op onze nieuwe grote sportman. Juichend op de bank, om alwéér een gouden medaille. Keken uit naar de beelden van een hossende Willem-Alexander in het Holland Heineken House, geflankeerd door een bezopen Marco Borsato en een stralende Sven.

In een flits van een seconde was dat allemaal weg. Waarom kijken we op zo’n moment toch door? Omdat we willen dat ons gevoel van schok gedeeld, maar ook geduid word. Mart Smeets deed enkel het laatste, zij het zeer beperkt. “Het hoort er allemaal bij. Dat is topsport.” vertelde hij zijn tafelgenoten Bart Veldkamp en Ria Visser.

Het liefst had Mart direct overgeschakeld naar een potje winteravondcurling, of wat rodelen. Want dit hoorde er toch allemaal bij, hier moesten we vooral niet te lang bij stilstaan, kan gebeuren. Wat een schaamteloze minachting voor de vier jaar keihard werken die Sven Kramer en Gerard Kemkers zojuist door de vingers waren geglipt. Door een lulligheidje. Wat Kramer overkwam, was een tragedie van onmetelijke proporties. Het koningsnummer, op het podium der podia, verspeeld door iets waar hijzelf niks aan kon doen. Ook al was hij de aller, allersnelste.

Als je dat, als jezelf respecterend sportjournalist, kunt relativeren tot iets wat er simpelweg ‘bijhoort’, ben je weinig meer waard. Dan heb je blijkbaar teveel gezien. Alle glorieuze overwinningen, desastreuze nederlagen en fantastische prestaties hebben zich in je hoofd samengebald tot een waas waaraan weinig meer toe te voegen valt. Het raakt je niet meer. Je hebt het allemaal al een keer meegemaakt. Een gevaarlijk hellend vlak, als journalist. Dan is het hoog tijd om plaats te maken. Hoort er ook bij. En dan moeten wij als sportliefhebbers maar hopen dat we, bij de volgende grote teleurstelling, een sportjournalist treffen die ons verdriet wél begrijpt.

Er valt genoeg aan te merken op Timmermans’ oproep. En dat werd dan ook uitgebreid gedaan in Den Haag, waar politici zich verlost weten van het juk van een knellend kabinetsbeleid en druk bezig zijn met vooral anderen de schuld geven van ‘De Val’ en voorsprongetjes nemen op een bikkelharde campagne. Timmermans werd verweten de kiezer nóg verder in de armen van de kiezer te drijven. “De kiezer kan echt wel zijn eigen afweging maken”, fulmineerde Agnes Kant. Wilders zelf, in zijn nopjes: “De kiezer zal dit cordon sanitaire afstraffen.” Ook werd op de ironie van de situatie gewezen: notabene Timmermans’ eigen PvdA heeft een regering met de PVV dichterbij gebracht door uit het kabinet te stappen.

De critici van Timmermans hebben allemaal een punt, maar gaan voorbij aan het feit dat zijn oproep vooral gerechtvaardigd en dapper is. Ieder weldenkend mens zal begrijpen dat de plannen van Wilders die ik in de eerste alinea noemde, niet passen bij het Nederland waarin we willen wonen. Wie zich dit land voorstelt waarin Wilders vrij spel heeft gekregen, ziet een beeld voor zich waar je zomaar bang van zou kunnen worden. Die angst heeft zich ook meester gemaakt van de partijen wiens stemmen Wilders dreigt te gaan afpakken. De felheid waarmee zij op de oproep van Timmermans reageren, wordt gedreven door de angst dat die plannen – alweer – koren op de molen van Wilders en zijn (potentiële) kiezers zijn. Mochten peilingen de komende dagen een stijging voor de PVV laten zien dan zal Timmermans de zwarte piet krijgen. Zie je wel, je hebt ze boos gemaakt.

Die angst voor (potentiële) Wilders stemmers werkt verlammend. Politici die zich door die angst laten leiden lijken in hun hoofd een beeld te hebben van een maniakaal glimlachende PVV-stemmer, die zijn rode potlood vlak boven het stembiljet houdt. “Pas op! Ik doe het hoor!” zegt hij. Bij elke kritiek op de PVV vrezen zij oproer van de achterban en koren op de molen van Wilders.

Timmermans is een slimme man, en zal dit beeld zo nu en dan ook voor zich zien. Maar het zou me verbazen als hij met deze oproep geen afweging heeft gemaakt. Hij zal gedacht hebben dat deze oproep genoeg oren vindt die er hetzelfde over denken. Afgelopen november sprak Timmermans op TEDx Amsterdam. Zijn boodschap: “Embrace your fears.” Dat lijkt hij hier te doen. En dat is waar Timmermans’ critici het laten liggen. Wilders uitsluiten op basis van zijn ideeën is namelijk helemaal niet ondemocratisch. In ieder geval niet als je een fundamenteel verschil ziet tussen je eigen ideeën en die van de PVV. Een samenwerking zou dan onevenredig grote concessies van in ieder geval één van beide partijen betekenen, en de vraag is of de democratie baat heeft bij partijen die 180 graden kunnen draaien.

Hoe dan ook, de vraag is in hoeverre Timmermans’ oproep noodzakelijk is. In een interview met de Telegraaf zei Wilders deze week: “We zijn bereid deals te sluiten. Op een punt na: handen af van de aow.” Op punten zoals de ’massa-immigratie’ en ’islamisering’ wil hij in een formatie wel concessies doen: “Ik snap dat we niet helemaal onze zin kunnen krijgen.” Wilders is dusdanig opgewonden over het feit dat regeren nu wel heel dichtbij lijkt en zegt bereid te zijn tot concessies op twee van zijn belangrijkste stokpaardjes. Zelfs het gedraai afgelopen week in Den Haag steekt hier schril bij af: dit is een draai van bijna olympische proporties.

ROX
Op Eurosonic gonsde haar naam al rond, en werd ze naar aanleiding van haar optreden in de Machinefabriek door OOR uitgeroepen tot Favoriet van het festival.  Met haar single ‘My Baby Left Me’ wordt ze door velen in de coulissen gezet als de nieuwe Amy/Duffy/Adele. Toegegeven, net als hen bedient Rox zich van pop met een soul-laagje maar verder moeten we dat soort vergelijkingen maar met een sierlijke boog uit het raam smijten. Rox heeft gewoon goede liedjes en is, als we de happy few die haar hebben zien optreden mogen geloven, een feest om live te zien. Benieuwd naar de plaat.

FIONN REGAN
Een eikel van mythische proporties, met de sinistere drang om mensen hun plezier stelselmatig te ontzeggen alsof hield hij de sappigste wortel ter wereld huizenhoog boven de wolken. Dat is wat ik vaak van Fionn Regan heb gedacht, de afgelopen vier jaar. Op de een of andere manier heeft hij het namelijk in zijn botte hoofd gehaald om een gat van vier (!) jaar te laten vallen tussen zijn debuutplaat en de ‘altijd moeilijke tweede.’
Die debuutplaat, ‘The End Of History’ uit 2006, is geweldig. Onbewogen tokkelend vertelt Fionn allemaal gekke verhaaltjes over abacussen, konijnen en typemachines. Wanneer ik hem draai vallen mijn gevoelens uiteen in twee delen; een deel dat denkt de muziek van Fionn al zijn hele leven te kennen, en een deel dat zich dijenkletsend van plezier verwondert over zoveel spitsvondige schoonheid. Vervolgens slaan die twee delen de armen om elkaars schouders om gezamenlijk de loftrompet te steken op de brille van Fionn Regan. Dat is hoe mijn band met ‘The End Of History’ zich het beste laat omschrijven.
Desalniettemin, hoe geweldig ik de plaat ook vond; ik begon handenwrijvend uit te kijken naar Het Vervolg. Dat resulteerde in vaker dan mij lief was onverichtter zake terugkeren van ’s mans Myspace en website. Fionn leek een rookgordijn om zichzelf opgetrokken te hebben, leek zichzelf teruggetrokken te hebben in een hiaat van informatie waarmee mijn nieuwsgierigheid zich nauwelijks raad wist.
Gelukkig duurt niets voor eeuwig, en is Fionn erin geslaagd de wereld te geven wat het nodig heeft. ‘The Shadow Of An Empire’ is sneller, folkier en meer bandgeoriënteerd dan zijn voorganger. Een welkome afwisseling waarvoor hij – laten we eerlijk zijn – ruim de tijd heeft gehad deze te bedenken.

A GIRL CALLED EDDY
Als ik de argumentatie van hierboven volg, dan is A Girl Called Eddy een verschrikkelijk sadistisch mens. Sinds haar meesterlijke debuut uit 2004 is er, na een korte tour- en promotieperiode, niets meer van haar vernomen. Haar Wikipedia-pagina houdt nog steeds vol dat haar tweede plaat in 2009 zal verschijnen maar tenzij iemand weet waar Doc Brown zijn flux capacitator bewaart, lijkt dat een #fail.
A Girl Called Eddy (synoniem van de Schotse Erin Moran) werd dankzij haar debuut meer dan eens uitgeroepen tot langverwachte troonopvolgster van wijlen Dusty Springfield. De parallellen zijn hoorbaar, maar toch is haar plaat een buitengewoon eigen plaat geworden waarop – toegegeven – de invloeden van Dusty e.a. nooit ver weg zijn. Mocht Eddy die kroon nog willen dragen, zal ze haast moeten maken met album nummer twee. Voor nu, een schoonheid van nummer één. Mocht bij het beluisteren de vraag ‘waarom ken ik dit nog niet’ bij je opkomen, dan is dat uiteraard geheel te wijten aan de grenzeloze laksheid van Eddy zelf.