Als ik dat allemaal moet gaan lezen, heb ik er een dagtaak aan. En dus is het soms wat deprimerend, die 65 TED-lezingen die nog steeds wachten op hun eerste view en die twee dozijn onbeluisterde radio-uitzendingen.

Met muziek is het niet anders. Alle muziek is altijd en overal beschikbaar. Spotify, mijn torrent-site, Soulseek: op één van die drie kan ik altijd wel vinden wat ik zoek.

Maar waar is de tijd gebleven dat je gewoon eens een paar weken in een plaat ging wonen? Dat je links liet liggen wat er allemaal nog meer werd uitgebracht en die ene plaat tot soundtrack van je eerstkomende drie weken doopte? Ik doe het te weinig.

Bijna acht jaar geleden was Elbow’s Cast of Thousands voor mij zo’n plaat waarin ik een tijdje mijn intrek nam. Wekenlang luisterde ik niets anders. Drie jaar eerder sloot ik Elbow’s debuut Asleep in the Back in mijn hart en ik was vastbesloten met Cast of Thousands hetzelfde te doen. Het was een meesterlijke plaat; geen straf dus. Vanaf opener ‘Ribcage’ tot afsluiter ‘Grace Under Pressure’ kende ik na een paar weken elke noot, iedere tempowisseling.

Zoals gezegd: sinds een paar jaar heb ik zelden nog zo’n nauwe band met een plaat weten op te bouwen. Maar deze week kwam de nieuwe plaat van Elbow uit, Build a Rocket Boys!. En ik denk dat dat de komende weken zomaar mijn nieuwe huis zou kunnen worden. Ingetogen episch, ik wist niet dat het kon maar ze doen het. De teksten van Guy Garvey zijn als kleine schilderijtjes zo mooi. Wát een magistraal geluid.

Elbow: Lippy Kids from percy dean on Vimeo.

Beetje dromen, procrastineren en van alles voor je uitschuiven. Maar jezelf ondertussen mooi wel beroepen op het omnipresente wezen dat je hiermee van jezelf hebt geschapen.

Het is een mooie spreuk, dat wel. Je gedachten ergens anders, da’s altijd een mooie uitvlucht uit een onprettig of gewoonweg saai hier-en-nu. En altijd, overal; dat hebben we allemaal wel eens gewild.

Maar de laatste tijd denk ik: met mijn gedachten ergens anders, komt het hier-en-nu er verdomd bekaaid vanaf.

In een interview zei Lars Ludvig Löfgren eens: ‘ik zou zowel in de stad als in het bos kunnen wonen.’ In zekere zin is dat ook precies wat Löfgren op zijn plaat Heterochromia doet. Want daarop hoor je zowel de open ruimtes van het platteland als de gruizige, levensdronken gitaarpop van de stad. Löfgren (Zweed) heeft elf puntige popliedjes aan elkaar getimmerd waarin werkelijk een kaleidoscoop aan invloeden te noemen is. En dat zal ik dan ook maar even doen: The Shins, Lemonheads, Motown, Britpop, shoegaze; het komt allemaal voorbij. Albumopener “Canadian Maple Leafs” klinkt als een charmant beschonken A.A. Bondy die eenzaam door een weiland kachelt; “Round Your Heart” is gloedvolle Amerikaanse powerpop waarin de neonreclames weerschijnen. Het gros van de nummers kan weliswaaar ingedeeld worden in het hoekje van de Zweedse popstampertjes; maar dat gebeurt wel op behoorlijk ontspannen wijze. Heterochromia rockt, maar doet dat overtuigend nonchalant. Het eerdergenoemde “Round Your Heart” is een onweerstaanbare hit, maar het is lastig om een hoogtepunt aan te wijzen. Het niveau van de liedjes blijft tot aan de laatste viagra van afsluiter “My Kid Could Paint That” indrukwekkend hoog.

Weinig tot niet gerelateerd aan mijn toekomstige radiocarrière maar ik vond het maar wat mooi. Alsjeblieft.

Er valt nog veel te winnen voor kranten op tablets en in apps. Op de manier waarop ze nu worden aangeboden, zijn het meestal statische kopieën van hun papieren versies. En dat is niet genoeg. Kranten moeten de mogelijkheden van zo’n tablet beter benutten. Dat je de inhoud optimaliseert voor de drager spreekt voor zich – voorzie artikelen van bewegend beeld, interactieve tabellen, geluid. Maar de sleutel tot succes ligt mijns inziens in deelbaarheid en openheid. Maak de content live, update je nieuws 24/7. Biedt de lezer de mogelijkheid te reageren op content, en artikelen te delen via sociale netwerken.

De Zweedse uitgever heeft het in ieder geval – grotendeels – goed begrepen:

News+ concept live from Bonnier from Bonnier on Vimeo.

Maar het ging natuurlijk allemaal om de muziek. Here Comes The Sun, A Day In The Life, Something en Revolution waren mijn favorieten. Het door jaarlijstjes uitgewoonde Let It Be deed me weinig, Hey Jude duurde me te lang en Strawberry Fields Forever en ik konden nooit aan elkaar wennen.

Enfin, de sterfdag van John Lennon. Die is vandaag, 8 december. Als worstelende puber is je toevlucht zoeken in een icoon een prettige gewaarwording, en ik zocht toevlucht in John Lennon. En ieder jaar, op 8 december, ging ik, jawel, zeker een aantal jaar lang, en dit is iets waar M. nog steeds heel hard om moet lachen, in het zwart naar school. Zwarte broek, zwart shirt, en misschien zelfs een keer zwart haar. Ik kan er zelf inmiddels ook hartelijk om lachen. Kan me niet herinneren of klasgenoten me ook besmuikt lachend voorbij schuifelden. Mijn vrienden van toen, die hun leven ook op vrijwel religieuze wijze aan muziek hadden gewijd, waren natuurlijk vol begrip.

En nu zijn ruim tien jaar verder, en ik wat ouder en wijzer. Iconen doen me niet veel meer, behalve een zijdelingse beroepsmatige interesse. Voor mij is de sterfdag van John Lennon is allang niet meer een ding. Maar ik moest vanmorgen wel even aan bovenstaande geschiedenis denken. Toen ik las dat de moord misschien voorkomen had kunnen worden door Chapman’s Yoko-Ono-look-a-like-vrouw. Toen ik las over de evenementen die Lennon in Liverpool zullen herdenken. En toen Youtube me onderstaand filmpje aanraadde.

Want ook al zijn we tien jaar verder, ook al heb ik vandaag gewoon een roodwit overhemd aan en een blauwe spijkerbroek: het blijft stom. Idioot. Treurig ook. Voer voor wat-als..denken. Live Forever John.

Een dik jaar geleden vond ik in een bos in het oostelijkste puntje van Groningen een tak. Een mooie, gladde tak met aan het eind een geinige knik. Ik nam hem mee naar huis. Zoals ik dat vroeger deed, zonder na te denken over een bestemming voor de tak en zijn knik.

Een paar weken later kwam M. thuis met een paar plakken boomstam. Op de kop getikt op haar werk, op het platteland van noord-west Drenthe.

Ik kwam op het idee om er een lamp van te maken. De eerste versie was nog wat krakkemikkig. Maar nu we sinds een paar weken in écht huis van onszelf wonen, verdiende de lamp een opknapper.

De aansluiting van de fitting was me al langer een doorn in het oog. Die zat nogal provisorisch, met een soort dwarslatje op het einde van de tak bevestigd. Niet mooi. Ik ging naar de bouwmarkt en struinde langs het verlichtings-eiland, op zoek naar iets wat mijn probleem kon oplossen. Daar, op dat verlichtings-eiland, ontmoette ik de zogeheten plaatnippel: . Mijn hart maakte een sprong. Dit was de oplossing. Ik boorde vanaf de top van de tak een gat, schuin naar beneden. Ik monteerde de plaatnippel direct boven het gat en liet het electriciteitsdraad door het gat lopen. Daarbovenop schroefde ik de fitting. Dit zag er sjiek uit, vond ik zelf.

De plak boomstam dient als voet. Met een gatenboor maakte ik een gat onderin de voet, en schroefde de tak met een flinke houtdraadbout (120mm) in het onderste eind van de tak.

Klaar. De lamp was nu steviger dan zijn eerste versie, en bovendien mooier afgewerkt.

Op Texel had Nederland een dag eerder dus ook gewoon van Brazilië gewonnen. Ik liep vanuit het centrum van De Koog via Camping Kogerstrand naar Kaapsnol, de kantine/bingohal/snackbar van de camping. In de duinen zag ik stille getuigen van de euforie van nog geen twintig uur geleden: een kapotgetrapte oranje strohoed in een duinpan, een leeggedronken blikje bier. Geheel volgens verwachting hing in kantine Kaapsnol een enorm scherm, met daarnaast een grote poster met de eerste twee coupletten van het Wilhelmus. Op het gebied van het Nederlands volkslied behoeven de campinggasten  van Kogerstrand blijkbaar enige educatie. Welja.

Het was half vier. Vrijwel niets in de kantine verried de aanstaande kraker Duitsland – Argentinië. Behalve dan een paar zenuwachtig ijsberende Duiters. Traditioneel uitgedost in vuurrood gebakken strandhoofd en waterige bierogen. De beamer stond nog uit.

Ik ging zitten, bestelde een biertje en zag Tom Egbers en Toine van Peperstraten nog na-glunderen over de klinkende 2-1 van Nederland tegen Brazilië terwijl ze dus eigenlijk Duitsland – Argentinië moesten voorbeschouwen. En toen gebeurde het, zo’n vijf minuten voor de aftrap: de barman zapte naar de Duitse zender ARD. ‘Voor de Duitsers in de zaal’, legde hij uit. Die waren inderdaad in grote getale uitgerukt. Texel transformeert gedurende de zomermaanden sowieso tot een soort Klein Duitsland; onze Oosterburen dragen het eiland dan letterlijk op handen.

Maar is die enorme economische impuls die Heinrich en consorten Texel ‘jeden Sommer wieder’ geven, nu echt voldoende reden om ze de voetbalwedstrijden van hun Mannschaft in de eigen taal voor te schotelen. Schieten we hier niet veel te ver door in onze tolerantie? Een Nederlandse camping, op een Nederlands eiland; de Duiters mogen blij zijn dat ze de wedstrijd live kunnen zien. Ik zag mezelf al stiekem gniffelen om een paar anti-Duitse sneren van unser Jeroen Grueter, maar die vlieger ging dus mooi niet op.

Volgens mij moet je flink zoeken, wil je in het buitenland en al helemáál in het doorgaans behoorlijk chauvinistische Duitsland de halve finale Nederland – Uruguay met Nederlands commentaar kunnen zien.

Conclusie: we zijn een beetje doorgeschoten in onze tolerantie. Dit soort gekke handreikingen zijn olie op het vuur van de onderbuiksentimenten waarmee partijen als de PVV groot geworden zijn.

We droegen 2009 naar zijn graf en dronken een borrel op de komst van zijn nieuwe, frisse, kraakjonge broertje 2010. Die knalde definitief uit de startblokken in Groningen, waar we ons van kroeg naar kroeg fietsten tijdens Eurosonic/Noorderslag. Op sluiproutes van Grote Markt naar Peperstraat,  fietsend door de stad die zwanger leek van de belofte van een groots jaar en – op kortere termijn – leuke bandjes, rees zoals al zo vaak dat jaar daarvoor de twijfel.

We namen de twijfel mee. Over de Afsluitdijk, dwars door West-Friesland, de Zaanstreek en uiteindelijk naar huis. En waar we hem eerder getemd leken te hebben, hem verstomd hadden met ons woonboot-geluk, leek hij nu verbeten. En zoals bij een relatie die geen toekomst toont, en waar je dat lang niet altijd wilt toegeven, zo was het ook hier. We negeerden datgene waarvan we wisten dat het onvermijdelijk was.

Begin februari kreeg de twijfel zijn laatste zetje. M. bleek zwanger. ’s Avonds, beduusd en verdoofd door dit ongeplande geluk, werd alles helder. Alsof een fototoestel scherpstelde op Die Ene Vraag en de gerezen twijfel. Of ik nu een grotestadsmens ben, daar kwam geen direct antwoord op. Maar dat ik liever ergens anders wilde wonen, was ineens kraakhelder. De kogel was snel door de kerk. We gaven ons gewoonboot een einddatum en dronken een glas.

Bij het verschijnen van dit blogstukje ronkt de motor van de verhuisbus. Schieten wat laatste blikken door de boot, op zoek naar wat we niet vergeten zijn. Ik leg de voordeursleutel op het aanrecht en stap de steiger op. Een meerkoet stuift weg. We zijn uitgewoonboot.

Flarden nazipropaganda
De uitzending begint met een collage van gillende vrouwen uit jaren ‘50-horrorfilms. Ik moest me even goed de ogen uitwrijven. Zie ik dat goed? Jazeker, en sterker nog: de hele uitzending is gelardeerd met beelden uit dat soort films, en nazipropaganda. Objectiviteit, een gewogen oordeel: Zembla lijkt zich er niet mee bezig te houden. Wanhopige tijden vragen om wanhopige middelen.

Ironisch genoeg wordt er na een minuut of acht ‘een moment van nuchterheid’ afgekondigd. Ik ging weer op de bank zitten, waar ik inmiddels van het lachen was afgerold. Nuchterheid? Ik heb nog nooit zo’n suggestief, opportunistisch en vooral tendentieus product gezien van een programma dat zich journalistiek pleegt te noemen.

Wilders’ rammelende argumenten
Het had anders gekund. Op meerdere momenten wordt aangetoond dat Wilders’ kennis van het onderwerp dat hij zo vurig bestrijdt niet diep genoeg gaat. Zijn argumenten rammelen. Zoals de koranteksten die hij citeert in Fitna, waarvan een islamoloog aantoont dat de vertalingen wel érg selectief zijn. Waarom Wilders niet gewoon met intelligente argumenten bestrijden? Waarom een uitzending verkleden als een vooroorlogse propaganda-uiting?

Bang Zembla
De opkomst van Wilders wordt regelmatig gelinkt aan de opkomst van het nazisme in Duitsland in de jaren ‘30 van de vorige eeuw. Zembla haalt er de stigmatiserende propaganda bij waarmee de joden destijds werden zwartgemaakt. Ironisch genoeg maakt Zembla zich aan precies hetzelfde schuldig: de uitzending is niets minder dan anti-Wilders propaganda.

De voice-over van het programma zegt aan het begin: “Deze film gaat over een bange man. Met een boodschap voor bange mensen.” Als je het mij vraagt, is Zembla minstens net zo bang.