De weken daarna kwam er nog een inmiddels bekend probleem om de hoek kijken. Mijn richtingsgevoel. Of beter: het gebrek daaraan. Al zo lang ik me kan herinneren heb ik het oriëntatievermogen van een postduif met Korsakov. Ik kan moeilijk inschatten waar ik ben, of waar min of meer hemelsbreed mijn bestemming is. In Amsterdam valt het me op dat je zo weinig nieuwkomers hoort over dat het best moeilijk is om je weg in de stad te vinden. Het lijkt alsof de nieuwe Amsterdammer zich in no time de stadskaart uit het hoofd heeft geleerd, om vervolgens achteloos en gelijkend een geboren Amsterdammer zijn of haar weg te vinden. Waar die ook maar heen leidt.