In een interview zei Lars Ludvig Löfgren eens: ‘ik zou zowel in de stad als in het bos kunnen wonen.’ In zekere zin is dat ook precies wat Löfgren op zijn plaat Heterochromia doet. Want daarop hoor je zowel de open ruimtes van het platteland als de gruizige, levensdronken gitaarpop van de stad. Löfgren (Zweed) heeft elf puntige popliedjes aan elkaar getimmerd waarin werkelijk een kaleidoscoop aan invloeden te noemen is. En dat zal ik dan ook maar even doen: The Shins, Lemonheads, Motown, Britpop, shoegaze; het komt allemaal voorbij. Albumopener “Canadian Maple Leafs” klinkt als een charmant beschonken A.A. Bondy die eenzaam door een weiland kachelt; “Round Your Heart” is gloedvolle Amerikaanse powerpop waarin de neonreclames weerschijnen. Het gros van de nummers kan weliswaaar ingedeeld worden in het hoekje van de Zweedse popstampertjes; maar dat gebeurt wel op behoorlijk ontspannen wijze. Heterochromia rockt, maar doet dat overtuigend nonchalant. Het eerdergenoemde “Round Your Heart” is een onweerstaanbare hit, maar het is lastig om een hoogtepunt aan te wijzen. Het niveau van de liedjes blijft tot aan de laatste viagra van afsluiter “My Kid Could Paint That” indrukwekkend hoog.

En dus is er in de spaarzame uurtjes waarin ik niet mijn best doe voor De Kift of anderen, genoeg tijd vrij om dit blog te vullen. Deze roerige week biedt in ieder geval genoeg aanknopingspunten. Zoals Dirk die wankelt, BUMA dat laat zien nog steeds in een volledig eigen universum te leven, en Europa dat sidderend wacht op wat Ierland gaat doen.

Daarover nog niets alhier. Wel mijn open brief aan vriend Ray, waarmee het de verkeerde kant op dreigt te gaan. Hieronder, met de groeten aan BUMA, een filmpje waarin alles beter was.

Verschenen in:

Daar sta je dan. Op vrijdagmiddag met een bitterbal en een biertje op de werkvloer. Tussen de computers, waar eerder die week nog hard aan is gewerkt, liggen wat toastjes en blokjes kaas. Een bureau staat vol met drank. Vanaf een in elkaar geknutseld podium zingt een zanger. Guus Meeuwis zou komen, ècht. Maar de muziek komt van een cd. Het geld was op.

Nu, met de crisis, wordt er op bedrijfsfeesten stevig bezuinigd. Artiesten klagen over teruglopende boekingen, getreuzel met bevestigingen en toenemende afzeggingen. Dat raakt de versnaperingen, maar vooral het entertainment.

Andrè van der Voorn, manager van zanger Dries Roelvink, vertelt dat ,,je veel meer met jezelf moet gaan leuren nu. De laatste jaren hoefde dat niet.” Hij heeft net zelfs nog een vakantieparkketen gemaild. ,,Of ze deze zomer nog wat gaatjes hebben.” Want de bedrijfsfeesten die doorgaans een flink deel van de geboekte optredens vormen, lopen hard terug. ,,Dries had vroeger een sportschool. Ik heb tegen hem gezegd: als het zo doorgaat, moet je daar maar weer les gaan geven.”

Een paar weken terug, op de crematie van de moeder van Renè Froger, zag Van der Voorn ,,veel pruilende lipjes”. Voor het eerst in maanden sprak hij met collega’s over hoe de zaken ervoor staan. ,,Jeroen van der Boom vertelde me dat hij buiten de Toppers om ook altijd veel bedrijfsoptredens had. Dat was nu ineens niet meer zo.”
Wat optredens van Dries Roelvink betreft: tegen 25 optredens in mei vorig jaar, staan er zeven geboekt voor mei dit jaar. Vooral de grote bedrijven laten het afweten.

Waar een bedrijf voorheen uitpakte met een band en drie artiesten, is het nu vaker èèn artiest met een variètèact. ,,Je merkt het in het rinkelen van de telefoon”, zegt Naomi Goldstein van The Agency, een middelgroot boekingsbureau dat onder andere Slagerij van Kampen en Jan Vayne representeert. Ze vertelt dat de boekingen nog wel doorlopen, maar dat het langer duurt voordat een bedrijf definitief ja zegt. Offertes die in voorgaande jaren vaak resulteerden in een optreden, worden nu afgezegd. Volgens Goldstein zijn het vooral bedrijven in het ,,verzekerings- en bankwezen” die het rustig aan doen. ,,Dan kan er soms nog net een bitterbal vanaf.”

De crisis, recessie, bezuinigingen: het zijn de meest genoemde redenen bij afzeggingen en het afwijzen van offertes. Goldstein: ,,Het is duidelijk een geldkwestie. Soms wordt een compleet evenement gewoon doorgeschoven naar later in het jaar.” Rene Nieuwenhuis, eigenaar van partynet.nl: ,,De uitleg die je krijgt als een optie niet doorgaat, is dat ze toch iets anders willen. En dan bedoelen ze vaak iets goedkopers.”

Volgens de boekingsbureaus Dutch Artists Management en Line-Up Management hebben vooral de duurdere artiesten (boven de zesduizend euro) het zwaar. Zo zag zanger Guus Meeuwis (,,rond de tienduizend euro” voor een half uur) in maart een ,,flink aantal” opties niet doorgaan. Een naaste betrokkene: ,,Ik wil niet zeggen hoeveel precies, maar het zijn er erg veel.”

Nanne Bos, woordvoerder van ING, erkent dat bedrijfsfeesten het slachtoffer zijn van de grote bezuinigingen die de bank momenteel doorvoert. ,,Op de korte termijn zijn dat soort feesten toch minder belangrijk. Dus kijken we naar hoe we in die kosten kunnen snijden. Dat kan zijn door een simpele stamppot te serveren, in plaats van het geijkte buffet. Maar het betekent soms ook dat de artiest geschrapt wordt.”

En dan kiezen bedrijven voor alternatieven. Nieuwenhuis ziet bijvoorbeeld dat bedrijven het ‘entertainmentgedeelte’ van een bedrijfsfeest steeds meer intern uitbesteden. ,,Dan moet je denken aan personeelsleden die ook in een bandje spelen. Die worden dan geboekt.”

Ook wordt vermaak zoals ,,simulatiedingetjes” steeds populairder. Dan vormt, in plaats van een artiest, een ski- of vliegsimulator het middelpunt van het personeelsfeest. ,,Daar verdienen we steeds meer mee”, aldus Nieuwenhuis. ,,En het plezier is er niet minder om.”

Ik zet mijn fiets op slot bij de ijsbaan van Winter City, op de Grote Markt. Koud, zo koud is mijn slot. Het lijkt vastberaden mij mee te slepen in zijn bijna ongezonde onderkoeling. Een donker krakende stem klinkt ineens over mijn linkerschouder. Nog voordat ik de afzender in het visier heb, schiet een schichtig wolkje stoom me voorbij.

“Zet je hem neer, of haal je hem weg?”

“Ik zet hem neer.”

“Haal hem dan maar weer weg.”

Ik moet hem enigszins vragend aangekeken hebben, want de man haast zichzelf te verduidelijken.

“We zetten hekken om de ijsbaan. Het regent en het dooit, en als er dan ook nog eens baldadige studenten over het ijs gaan lopen is het einde zoek.” Preventieve kunstijsbescherming. Nu ook in Groningen.

Pieter Klok gaf op de voorpagina van de Volkskrant van afgelopen maandag alvast een voorzetje voor het antwoord. Hij schreef dat de Braziliaanse president Lula tijdens de G20-conferentie van afgelopen weekend in Washington grote woorden had voor de G8. Die confederatie van de allerrijksten heeft volgens Lula geen bestaansrecht meer. De machtsverhoudingen staan op de helling, volgens de president. In die overtuiging is hij overigens niet de enige: dat er grote veranderingen aankomen, daarover is iedereen het nu wel eens.

Op die G20-top is het Frankrijk, felste criticus van Amerika als aanstichter van de economische crisis, niet gelukt om Bush stof te laten happen. De vrije markt economie kan nog even rustig ademen, er zijn geen nieuwe regels opgezet en de dollar is – voorlopig – nog steeds de moeder aller munten.

Maar feit is dat landen als China, India en Brazilië hun kans ruiken – en krijgen. De G20-landen hebben namelijk besloten om de ‘opkomende landen’ meer macht te geven binnen het IMF. En het IMF is belangrijk, de komende jaren aldus Klok. Ze krijgt onder meer de leiding bij het aanpassen van het huidige financiële stelsel. Reden te over om handenwrijvend in de coulissen te staan.

Iedere internetgebruiker die wel eens op een forum komt weet dat er flink wat digitaal toezicht – moderating – nodig is om de discussies in goede banen te leiden. Gebeurt dat niet, dan eigenen sommige gebruikers zich de vrijheid toe om bovenstaande ongein in grote hoeveelheid over het forum te verspreiden. Ook spambots, een soort van automatische zoekrobotjes die spam op fora proberen te verspreiden, weten het forum in zo’n geval snel te vinden.

Het is vreemd dat Verdonk er niet voor gezorgd heeft dat er bij de opening van de wiki een legertje moderators klaar zat om de input van gebruikers vóór plaatsing te beoordelen op zinnigheid. Verdonk blies hoog van de toren over haar vrijplaats op internet, waar iedereen suggesties voor de te volgen politieke koers kan plaatsen. En dat is in dit tijdperk vragen om moeilijkheden.

Luisteren naar de bevolking. Wat vindt de gewone man op straat? Tegen welke problemen loopt de bakker op de hoek aan? Het zijn vragen die elke politicus zich sinds de opkomst van Fortuyn geacht wordt te stellen. En vooral ook dient te beantwoorden. Dat het voor politici belangrijk is te weten wat er onder de bevolking speelt, is evident. De bevolking zelf via online discussie de koers te laten bepalen: daarvoor lijkt het nog te vroeg.

Perquisite, die van Pete Philly, zei afgelopen week in Pauw en Witteman: “Het idee van democratie is toch dat je iemand kiest die er fulltime mee bezig is. Die de knowhow en de deskundigheid heeft om er fulltime mee bezig te zijn. Om knopen door te hakken. Ik ben blij dat ze niet steeds om mijn mening vragen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor.” En zo is het maar net Rita. Je zult het toch vooral zelf moeten doen.

En daarmee zien de heren en dames historici het grotere belang over het hoofd. In de eerste plaats verdient Mak samen met de VPRO een pluim omdat hij het aandurft een 30-delige serie over de 20e eeuw te maken. Een ambitieus plan.

In de tweede plaats verdient het team een pluim omdat ze zo een lans breken voor de geschiedenis als vakgebied en willen aantonen dat het wel degelijk interessant is, die geschiedenis.

Menselijk

Geschiedkundig Nederland valt echter over het feit dat Mak in zijn serie de grootte van het Habsburgse Rijk verkeerd omschrijft, en de motieven van een man in een vleermuispak – die daarmee van de Eiffeltoren sprong – verkeerd inschat.

Nou ja. Het zijn inderdaad fouten. Volslagen menselijk. Maar als dit programma bij mensen voor een bredere algemene kennis van de 20e eeuw zorgt, en een enkele havist of VWO-er geschiedenis tóch maar in het pakket houdt na de serie gevolgd te hebben, mogen historici Mak enorm dankbaar zijn.

Blafferig
“Walgelijk” vind Wilders het initiatief van René Danen van ‘Nederland bekent kleur.’ Deze wil een breed platform oprichten van kerken, vakbonden en migrantenorganisaties die “opstaan tegen de verWildering van de samenleving.”

Het was te verwachten. De blafferige toon waarmee Wilders allochtonen graag terug naar huis jaagt, werd door de meeste politici niet efficiënt beantwoord. Óf ze negeerden hem, óf ze blaften terug.

Dialoog
Jammer. Want in tegenstelling tot terugblaffen kun je Wilders met sterke argumenten en goede retoriek een prachtig geweldloze tik op de neus geven. En nu is er dus eindelijk een aantal mensen opgestaan die gaat kijken hoe ze de dialoog tussen de zwijgende meerderheid, die nog altijd anti-Wilders is, en de PVV-stemmende buurman kan stimuleren.

Niets mis mee, zou je zeggen. Het zou voor een politicus een verademing moeten zijn dat men hem niet meer doodzwijgt, maar hem met beleid en intellect wil tegengaan. Natuurlijk heb je liever dat mensen vóór je zijn dan tegen, maar ik ga ervan uit dat Geert zich daar nu wel bij heeft neergelegd.

Tegenbeweging
Hijzelf legt in zijn reactie op dit alles liever de nadruk op de half miljoen kiezers die het knopje met zíjn naam indrukten afgelopen november. Dat betekent dan nog steeds dat ruim elf miljoen kiezers dat níet gedaan hebben. En dus was het wachten op een goedgeorganiseerde tegenbeweging.

René Danen voelde zich geïnspireerd door de woorden die Doekle Terpstra, oud-vakbondsman en voorzitter van de HBO-raad, vorige week in Trouw uitsprak. Hij zei zich te ergeren aan het optreden van Wilders en diens uitspraken over de islam als fascistische leer. Hij sprak van ‘de kwade boodschap van Wilders.’

Stemmingmakerij
Geert Wilders vindt het kwalijk dat Terpstra zijn boodschap een kwade noemt. Hij denkt dat het daarvandaan nog maar een kleine stap is naar een oproep tot geweld tegen hem. Stemmingmakerij. Die oproepen zijn er allang gedaan, anders werd Wilders nu niet zo beveiligd. En ze werden gedaan door mensen die Wilders met zijn uitspraken diep beledigde, oftewel mensen uit de islamitische wereld.

En dat is nu net het moddergooien dat Terpstra, Danen en consorten wil doorbreken. Beledigingen en doodsbedreigingen over en weer, daar komt niemand verder mee. Geert Wilders zal inmiddels al stilletjes terugverlangen naar de tijd waarin hij nog werd doodgezwegen.

Ineens word je duizelig, je gezicht zwelt op, zweet druppelt zich een weg door je haar en kleren. Zag je daar nou een paar slingerapen aan het gipsplafond? Lekker voel je je in ieder geval niet.

Zo moet het ongeveer gegaan zijn in het Annen Animal Center in Hoogeveen, eergisteravond. De website lag plat, terwijl de mannen in witte pakken door de Hoogeveense straten dwaalden. Vierentwintig man waren toen al in strikte quarantaine afgevoerd naar het UMC Groningen.

Tachtig mannen en vrouwen mochten geen kant op en werden veroordeeld tot een onrustige nacht in wijkcentrum de Magneet. Was de apocalyps vanavond dan in Hoogeveen begonnen? Openbaarde zich hier het virus dat de voltallige mensheid tot stof zou doen wederkeren? Zij die films als Twelve Monkeys met iets teveel inlevingsvermogen bekeken, zouden het zomaar kunnen gaan geloven.

Buiten de lacherige nuchterheid waarmee Nederlanders dit soort dreigingen doorgaans vanaf de zijlijn neigen te bekijken, past hier waardering voor de doortastendheid van het Hoogeveense calamiteitenteam.

Er werd doorgepakt. Iedereen die getroffen werd, is meteen in een snel opgezet noodhospitaal ontsmet. Het omliggende gebied werd afgezet, men mocht er niet in of uit. RTV Drenthe liet heel Drenthe meekijken en probeerde daarmee de onrust in goede banen te leiden.

Burgemeester Urlings gaf toe dat de maatregelen ingrijpend waren, maar wilde van overdrijven niet spreken. Want wat als er écht wat in de Hoogeveense lucht hangt? sprak hij.

Inmiddels is duidelijk dat het in ieder geval niet om een biologisch virus gaat, en er dus ook geen kans op overdracht is. Wat het wél is, is met de dag moeilijker te zeggen. Urlings: “Er is op dit moment geen stof gevonden die deze omstandigheden kan verklaren.” Onderzoek dat tot nu toe is gedaan, geeft geen uitsluitsel.

“We concentreren ons nu alleen maar op de nazorg van de mensen die gisteren onder heftige omstandigheden zijn opgenomen in het UMCG en de mensen die zich nadien hebben gemeld”, aldus de burgemeester. En zo hoort het. Optreden waar nodig, maar wel zo snel mogelijk weer over tot de orde van de dag.

Zou Mark Rutte vaak naar De Dijk luisteren? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Maar toen Huub van der Lubbe Als Ze Er Niet Is begin jaren ‘90 schreef, heeft hij ongetwijfeld nooit kunnen weten dat zijn nummer ooit zo toepasbaar zou zijn op een VVD-crisis.

Sinds gisteren is Rita Verdonk definitief ex-VVD’er. En het is de vraag of Rutte nu al weet wat hij mist. Zelfs in haar laatste uren als VVD’er bezorgde zij haar partij een aantal pijnlijke momenten. Ze wees erop dat ze het jammer vond dat de partij geen enkele poging heeft ondernomen om haar – zoals eerder beloofd – voor de VVD te behouden.

En toen de VVD de haar zo karakteristieke besluiteloosheid eindelijk beëindigde door met een ultimatum te komen – blijven en uit de Kamer, of in de Kamer blijven en vertrekken – toonde Rita zich daar niet van gediend. Vrijwel direct besloot zij de eer aan zichzelf te houden en uit de VVD te stappen.

En ja, daar sta je dan. 620.555 voorkeursstemmen – 9 zetels – minder. Om nou te zeggen dat de er bij de VVD een juichstemming – want de crisis is toch bezworen? – heerst, nee. Na eerst al rechts ingehaald te zijn door Wilders – ook uit de partij gezet -, dreigt nu datzelfde te gebeuren met Verdonk.

Nu is de VVD nog steeds niet af van haar softe imago. Mark Rutte besloot pas na ellenlang wikken en wegen en een dozijn deuken in zijn imago de vuist te ballen en Rita de deur te wijzen. En nu, een dikke maand na die crisis, durft de partij pas bij Verdonk aan te kloppen met een ultimatum.

Het had van lef getuigd als al deze knopen wat sneller waren doorgehakt. De VVD had op het partijcongres van 15 september Rutte meteen moeten terugfluiten, en Rita terugnemen in de partij. Nu heerst alleen het gevoel van een halfslachtig bezworen crisis, die eigenlijk niet eens bezworen is. De VVD weet heel goed wat het nu mist. De vraag is wanneer Mark Rutte daar achter komt.