Als ik dat allemaal moet gaan lezen, heb ik er een dagtaak aan. En dus is het soms wat deprimerend, die 65 TED-lezingen die nog steeds wachten op hun eerste view en die twee dozijn onbeluisterde radio-uitzendingen.

Met muziek is het niet anders. Alle muziek is altijd en overal beschikbaar. Spotify, mijn torrent-site, Soulseek: op één van die drie kan ik altijd wel vinden wat ik zoek.

Maar waar is de tijd gebleven dat je gewoon eens een paar weken in een plaat ging wonen? Dat je links liet liggen wat er allemaal nog meer werd uitgebracht en die ene plaat tot soundtrack van je eerstkomende drie weken doopte? Ik doe het te weinig.

Bijna acht jaar geleden was Elbow’s Cast of Thousands voor mij zo’n plaat waarin ik een tijdje mijn intrek nam. Wekenlang luisterde ik niets anders. Drie jaar eerder sloot ik Elbow’s debuut Asleep in the Back in mijn hart en ik was vastbesloten met Cast of Thousands hetzelfde te doen. Het was een meesterlijke plaat; geen straf dus. Vanaf opener ‘Ribcage’ tot afsluiter ‘Grace Under Pressure’ kende ik na een paar weken elke noot, iedere tempowisseling.

Zoals gezegd: sinds een paar jaar heb ik zelden nog zo’n nauwe band met een plaat weten op te bouwen. Maar deze week kwam de nieuwe plaat van Elbow uit, Build a Rocket Boys!. En ik denk dat dat de komende weken zomaar mijn nieuwe huis zou kunnen worden. Ingetogen episch, ik wist niet dat het kon maar ze doen het. De teksten van Guy Garvey zijn als kleine schilderijtjes zo mooi. Wát een magistraal geluid.

Elbow: Lippy Kids from percy dean on Vimeo.

Maar het ging natuurlijk allemaal om de muziek. Here Comes The Sun, A Day In The Life, Something en Revolution waren mijn favorieten. Het door jaarlijstjes uitgewoonde Let It Be deed me weinig, Hey Jude duurde me te lang en Strawberry Fields Forever en ik konden nooit aan elkaar wennen.

Enfin, de sterfdag van John Lennon. Die is vandaag, 8 december. Als worstelende puber is je toevlucht zoeken in een icoon een prettige gewaarwording, en ik zocht toevlucht in John Lennon. En ieder jaar, op 8 december, ging ik, jawel, zeker een aantal jaar lang, en dit is iets waar M. nog steeds heel hard om moet lachen, in het zwart naar school. Zwarte broek, zwart shirt, en misschien zelfs een keer zwart haar. Ik kan er zelf inmiddels ook hartelijk om lachen. Kan me niet herinneren of klasgenoten me ook besmuikt lachend voorbij schuifelden. Mijn vrienden van toen, die hun leven ook op vrijwel religieuze wijze aan muziek hadden gewijd, waren natuurlijk vol begrip.

En nu zijn ruim tien jaar verder, en ik wat ouder en wijzer. Iconen doen me niet veel meer, behalve een zijdelingse beroepsmatige interesse. Voor mij is de sterfdag van John Lennon is allang niet meer een ding. Maar ik moest vanmorgen wel even aan bovenstaande geschiedenis denken. Toen ik las dat de moord misschien voorkomen had kunnen worden door Chapman’s Yoko-Ono-look-a-like-vrouw. Toen ik las over de evenementen die Lennon in Liverpool zullen herdenken. En toen Youtube me onderstaand filmpje aanraadde.

Want ook al zijn we tien jaar verder, ook al heb ik vandaag gewoon een roodwit overhemd aan en een blauwe spijkerbroek: het blijft stom. Idioot. Treurig ook. Voer voor wat-als..denken. Live Forever John.

Jaarlijks schieten, vrij naar Guus Meeuwis, kilometers asfalt onder hen door. Over heel de wereld reizen dagelijks duizenden bandjes, singer-songwriters en andere artiesten van podium naar podium. Daarin vertrouwen ze op hun trouwe metgezel, de tourbus, niet zelden volgeladen tot vér boven het aantal toegestane kilometers. Het beeld van ‘de band in de tourbus’ spreekt al jaren tot de verbeelding. Van het kleine, veel te krappe busje waarin de beginnende band – opgevouwen op de achterbank – hortend en stotend de eerste stappen richting wereldheerschappij doet, tot de veels te grote Greyhound – uitgerust met spelcomputer, pingpongtafel en jacuzzi – waarin de Groten der Aarde de arena’s afwerken.

Er gaat ook nogal eens iets mis met tourbussen. Ze krijgen ongelukken, ze vliegen in brand, ze worden in beslag genomen, of ze worden – compleet met het complete instrumentarium – gejat. De verhalen daarover zijn legio, en een korte zoektocht op Google levert sterke verhalen op van Spinvis, Milow, Miley Cyrus, Veldhuis & Kemper, No Doubt, Doe Maar, Hit Me TV, The Tunes, The Dears en El Pino & The Volunteers. En dat zijn nog enkel de verhalen die de pers haalden. Het kan bijna niet anders dan dat elke band zijn eigen tourbusverhaal heeft.

Die alomtegenwoordigheid van de tourbus in gedachten genomen, is het opvallend hoe weinig aandacht de trouwe dibbes krijgt in de muziek van zijn passagiers.  Soms komt de tourbus terloops voorbij, zoals in Jackson Browne’s prachtige ‘The Load Out/Stay’, en de punkband Pulley droeg hun album Matters op aan hun tourbus, maar daar is het in 60 jaar rock ‘n rollgeschiedenis wel bij gebleven. Je zou denken dat de busperikelen méér inspiratie bieden dan dat.

Tot nu toe niet, maar gelukkig druppelt er zo af en toe iets door. Zo schreef Danny George Wilson, voorheen voorman van de band Grand Drive, het nummer Henry The Van. Het staat op de debuutplaat van zijn nieuwe band, Danny and The Champions of the World: Streets Of Our Time. Henry is de tourbus van Danny, en Henry is niet meer. Het is een droevig liedje voor hem, biecht Wilson op wanneer hij het nummer live speelt.

Het afscheid van Henry komt voor Wilson onverwacht, zoals een afscheid dat altijd komt. “Henry, is this the end of the road?” vraagt hij vertwijfeld. Natuurlijk, na Henry zal er een nieuwe bus (moeten) komen, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze zijn hetzelfde, Danny en Henry, zingt hij: “maybe we’re both getting old”. Danny mijmert over vroeger, toen ze nog “keepers of the dream” waren. Natuurlijk, hij zou Henry kunnen proberen te maken. Maar, richt hij zich tot wijlen zijn bus: “you were built for better things.”

Henry The Van is wat mij betreft de mooiste ode aan een tourbus ooit. Toegegeven, dat is makkelijk wanneer nummers over tourbussen zo dun gezaaid zijn. Maar daar kan Henry weinig aan doen.

Wil je het nummer beluisteren? Klik dan hieronder op play:

Bekijk hier een live-uitvoering van het nummer:

ROX
Op Eurosonic gonsde haar naam al rond, en werd ze naar aanleiding van haar optreden in de Machinefabriek door OOR uitgeroepen tot Favoriet van het festival.  Met haar single ‘My Baby Left Me’ wordt ze door velen in de coulissen gezet als de nieuwe Amy/Duffy/Adele. Toegegeven, net als hen bedient Rox zich van pop met een soul-laagje maar verder moeten we dat soort vergelijkingen maar met een sierlijke boog uit het raam smijten. Rox heeft gewoon goede liedjes en is, als we de happy few die haar hebben zien optreden mogen geloven, een feest om live te zien. Benieuwd naar de plaat.

FIONN REGAN
Een eikel van mythische proporties, met de sinistere drang om mensen hun plezier stelselmatig te ontzeggen alsof hield hij de sappigste wortel ter wereld huizenhoog boven de wolken. Dat is wat ik vaak van Fionn Regan heb gedacht, de afgelopen vier jaar. Op de een of andere manier heeft hij het namelijk in zijn botte hoofd gehaald om een gat van vier (!) jaar te laten vallen tussen zijn debuutplaat en de ‘altijd moeilijke tweede.’
Die debuutplaat, ‘The End Of History’ uit 2006, is geweldig. Onbewogen tokkelend vertelt Fionn allemaal gekke verhaaltjes over abacussen, konijnen en typemachines. Wanneer ik hem draai vallen mijn gevoelens uiteen in twee delen; een deel dat denkt de muziek van Fionn al zijn hele leven te kennen, en een deel dat zich dijenkletsend van plezier verwondert over zoveel spitsvondige schoonheid. Vervolgens slaan die twee delen de armen om elkaars schouders om gezamenlijk de loftrompet te steken op de brille van Fionn Regan. Dat is hoe mijn band met ‘The End Of History’ zich het beste laat omschrijven.
Desalniettemin, hoe geweldig ik de plaat ook vond; ik begon handenwrijvend uit te kijken naar Het Vervolg. Dat resulteerde in vaker dan mij lief was onverichtter zake terugkeren van ’s mans Myspace en website. Fionn leek een rookgordijn om zichzelf opgetrokken te hebben, leek zichzelf teruggetrokken te hebben in een hiaat van informatie waarmee mijn nieuwsgierigheid zich nauwelijks raad wist.
Gelukkig duurt niets voor eeuwig, en is Fionn erin geslaagd de wereld te geven wat het nodig heeft. ‘The Shadow Of An Empire’ is sneller, folkier en meer bandgeoriënteerd dan zijn voorganger. Een welkome afwisseling waarvoor hij – laten we eerlijk zijn – ruim de tijd heeft gehad deze te bedenken.

A GIRL CALLED EDDY
Als ik de argumentatie van hierboven volg, dan is A Girl Called Eddy een verschrikkelijk sadistisch mens. Sinds haar meesterlijke debuut uit 2004 is er, na een korte tour- en promotieperiode, niets meer van haar vernomen. Haar Wikipedia-pagina houdt nog steeds vol dat haar tweede plaat in 2009 zal verschijnen maar tenzij iemand weet waar Doc Brown zijn flux capacitator bewaart, lijkt dat een #fail.
A Girl Called Eddy (synoniem van de Schotse Erin Moran) werd dankzij haar debuut meer dan eens uitgeroepen tot langverwachte troonopvolgster van wijlen Dusty Springfield. De parallellen zijn hoorbaar, maar toch is haar plaat een buitengewoon eigen plaat geworden waarop – toegegeven – de invloeden van Dusty e.a. nooit ver weg zijn. Mocht Eddy die kroon nog willen dragen, zal ze haast moeten maken met album nummer twee. Voor nu, een schoonheid van nummer één. Mocht bij het beluisteren de vraag ‘waarom ken ik dit nog niet’ bij je opkomen, dan is dat uiteraard geheel te wijten aan de grenzeloze laksheid van Eddy zelf.

Cruciale denkfout

‘Crossing Border bewijst dat literatuur en muziek elkaar niet bijten’ schreef dagblad Trouw ooit. De zin staat prominent op de website van het festival. Blijkbaar is dat dus een vooroordeel: muziek en literatuur bijten elkaar nog wel eens. Willen er op Crossing Border hokjes afgebroken en grenzen overstegen worden, dan moeten dit vooroordeel dus ontkracht worden. Daarin slaat Crossing Border de plank mis en maakt het een cruciale denkfout. Het stopt dichters, schrijvers en muzikanten twee avonden achtereen in hetzelfde gebouw en denkt daarmee de kous af.

Zo werkt het niet.

Natuurlijk was er de obligate dj-set met visuals, waar tussendoor dichters geanimeerd voorlazen uit eigen werk. En toen ik de grote zaal binnenkwam voor The Low Anthem, ving ik nog een flard op van Paul Baeten die voorlas uit eigen werk. Hij oogstte slechts een magere reactie en applaus van een zaal die duidelijke ergens anders op zat te wachten.

Verrassend natuurlijk

Sléchts een act van de vrijdagavond kon aanspraak maken op een enigszins grensoverschrijdend karakter. Reinout met Nevenwerking, op de eigen Myspace aangeprezen als ‘crossmediale poëzierock’ bestaat uit een sterke band gefront door ene Reinout, die mooie poetische teksten over de muziek praatzingt. Het resultaat klinkt verrassend natuurlijk. Zowel de muziek als de teksten zijn sterk, waardoor nergens de illusie van een gedwongen huwelijk wordt gewekt.

Jammer genoeg staat Reinout en Nevenwerking al om 19.00 geprogrammeerd en is het daarna over met het crossen van borders. De popmuzikanten spelen in de zalen, de schrijvers en dichters daaromheen in dezelfde zalen en in de foyers. Er wordt hier vanavond grotendeels langs elkaar heen geleefd. Er wordt nauwelijks moeite gedaan om de muziek en de literatuur echt in elkaars wereld te trekken. Om ze te laten kijken door de ogen van de ander, en te laten roeien met de riemen van de ander.

Niet genoeg

Muziek en literatuur naast elkaar programmeren op hetzelfde festival is niet genoeg voor het overstijgen van grenzen. Crossing Border moet het lef hebben om meer projecten te programmeren, om muzikanten en schrijvers/dichters samen dingen te laten maken. Dan bestaat de kans dat er grenzen worden overstegen. Afgelopen vrijdag zag ik enkel twee werelden naast elkaar leven, af en toe even tegen elkaar aan schuren, maar nooit één worden. En juist dat laatste lijkt me  wat Crossing Border zich ooit heeft voorgenomen te bereiken.

UPDATE: Hans Vrijmoed signaleerde vorig jaar al hetzelfde. Lees zijn recensie op muziekagenda.nl hier. Ook Kindamuzik signaleerde vorig jaar iets dergelijks: zie hier. Check de reacties voor de discussie.

Bergen cocaïne
Supersub (uit Amsterdam) debuteerde in 1997 met Window Shopping, een album zwaar op de britpopleest geschoeid. En dat terwijl iedereen het er inmiddels over eens was dat het met de britpop over was. Peetvaders Oasis hadden het genre vermoord en begraven met het megalomane en doorgesnoven Be Here Now. Een album dat, ook naar eigen zeggen, te midden van bergen cocaïne en hevige broedertwisten ontstond. De britpop had haar onschuld verloren, de britpop was dood.

Niet als het aan Supersub lag. Window Shopping klonk Britser dan de meeste Britten dat toen nog klaarspeelden. IJzersterke liedjes met een sterk Angelsaksische signatuur. De uitgelaten vrolijkheid die de Britse hitlijsten in de zomer van 1996 had overspoeld kreeg met Window Shopping Amsterdams staartje.

Rood kartonnen doosje
Tweede plaat Fly Pilot Fly (1999) overtrof het toch al sterke Window Shopping op alle fronten. Gitaarpop van een ijzingwekkend hoog niveau. Er is ontzettend slim naar de Britse groten geluisterd en Maginn heeft dat, niet in de laatste plaats in samenwerking met multitalent JB Meijers, in een geheel eigen vorm weten te gieten.

Ik draaide hem grijs. Eind januari 1999 toog ik naar de plaatselijke platenboer om de cd te kopen. Of, platenboer; in mijn toenmalige woonplaats waren de platen veroordeeld tot een troosteloos rekje rondom de ingang van de vestiging van electronica-wijsneuzen Expert. Een kleine veertig gulden lichter en een gefronst voorhoofd van de caissière later stond ik buiten met een rood kartonnen doosje. Window Shopping had ik twee jaar eerder gekocht op Pinkpop en donkergrijs gedraaid. Als je op je tenen ging staan en heel goed keek, kon je nog net de toppen van mijn verwachtingen zien. Hoog man, zo hoog.

Hoogmoed zonder val
Ze stelden niet teleur. Vanaf opener Faith tot afsluiter Sun Don’t Shine werd ik overspoeld met ‘pure britpop bliss’, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Datzelfde Faith begon met een sitar. En waar een sitar zoveel Britse evenknieën verdronk in de ambities van hun tweede album – verdieping, d’youknowwhattimean? – schikte de Indische oppergitaar zich hier in dienst van het liedje. Een briljant popnummer, met het vet eraf gesneden en gepeperd met een gouden melodie.

Direct daarna het watervlugge Pads, waarop ineens bliepjes van stal werden gehaald. Nog steeds geen verveling, en alweer een platinum melodie. Er volgden pianoballades, uitgesponnen epische popnummers en minstens twee uitgesproken hits. Authentieke gitaarpop waar de Britishness vanaf droop. Hoogmoed zonder val.

Commercieel deed Fly Pilot Fly hélemaal niets. Nakkes nada. Maar ik durf de stelling aan dat de plaat behoort tot de tien beste ooit in Nederland gemaakt. Tomeloze ambitie gecombineerd met pienter vakmanschap en ijzersterke songs.
Jammer genoeg bleek het ook een zwanenzang; Meijers verliet de band en na nog één halfzacht album gaf de rest van de band er ook de brui aan. De rest is geschiedenis. Ik keek reikhalzend uit naar wat Maginn verder ging doen, maar het werd het onbeholpen Moke. Jammer. Dat een man die zo’n prachtig liedje als Kings uit zijn pen precies tien jaar later zo’n gedrocht als The Long And Dangerous Sea uit zijn pen krijgt, blijft me een raadsel. Ik houd me voor eeuwig vast aan zijn finest moment, Fly Pilot Fly.

Athlete is een van die bands die nog altijd gebukt gaat onder een onovertroffen debuutalbum. Vehicles & Animals, in 2003 genomineerd voor een Mercury Music Prize, was een speels en uitgelaten album met goede liedjes. Met zowel Tourist (2005) als Beyond The Neighbourhood (2007) lukte het ze niet dat album te overtreffen. Op die platen klonk Athlete als een stadionband, terwijl ze dat bij lange na nog niet waren. Nummers als “Wires” en “Hurricane” doen wellicht een succesvolle gooi naar die status, maar de rest van het oeuvre blijft te ver bij die nummers achter.

En nu is er album #4; Black Swan. Het verhaal dat aan de plaat ten grondslag ligt is in ieder geval groots, zie het interview elders op deze site. Net als op de vorige albums is ook nu weer vroeg in het album een potentiële hit te horen (”Superhuman Touch”). En waar voorgaande albums na die hit voortkabbelden richting de vergetelheid, blijft Black Swan het luisteren waard. Wellicht is dat omdat de stadionaspiraties dit keer binnen de perken blijven. Een mens mag dromen, toegegeven, maar van hoogmoed houdt niemand.

Dat lijkt Athlete ook in te zien, en dus is Black Swan een mooi uitgebalanceerde plaat, met een aantal gedragen meezingers die arm in arm gaan met uitgeklede luisterliedjes. Athlete is geen stadionband en zal dat ook nooit worden. Dat inzicht komt nogal laat, na twee albums waarop te hoog van de toren werd geblazen. Of het ook té laat is, moet de tijd uitwijzen. Black Swan is in ieder geval een bewonderenswaardige pas op de plaats.

Originele link: http://www.fileunder.nl/archives/2009/10/athlete_black_swan.php

Verschenen op:

Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.

Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de “Black Swan Song”. Joel’s grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. Één dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: ‘De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.’

Toetsenist Tim Wanstall: ‘Joel en zijn familie zijn eigenlijk een stel hippies. Toen zijn opa vier jaar terug overleed, besloten ze geen uitvaartbedrijf in te schakelen, en zelf de kist te maken. Joel’s opa stierf in Londen, maar woonde in Schotland. Dus moest het lichaam naar Schotland voor de begrafenis. Joel en zijn zwagers timmerden samen een kist in elkaar, legden het lichaam erin en Joel’s ouders schoven de kist achterin hun auto. Zo karde het hele gezelschap dus naar Schotland. En uiteindelijk droegen Joel, zijn zwagers en zijn vader de kist naar het graf. Daar slaat de tekstregel ‘so let my friends and family carry me home’ uit “Black Swan Song” op.’

Het is een wonderlijk verhaal. Ineens ontdek je in je eigen familie een heldensage van Hollywoodformaat. Athlete maakte er dankbaar gebruik van. Ook de videoclip van Black Swan kreeg een militair sausje. Toch is Black Swan, waarvoor de groep wisselde naar de platenmaatschappij van Elbow, vergeleken met de vorige ingetogen albums Tourist en Beyond The Neighbourhood vrij uitgelaten geworden. Net als het Mercury Prize-genomineerd debuut Vehicles & Animals. Tim: ‘Voor ons is “Superhuman Touch” (eerste single, red.) een beetje nostalgisch omdat het een nummer is dat ook prima op onze eerste plaat had gepast. We zijn misschien bekender van nummers zoals “Wires”, maar we zijn altijd fans van pop geweest. Pop is geen smerig woord voor ons. We zijn grote fans van een goede melodie, en dat komt erg goed naar voren in dat nummer.’

Terug naar de oorlog. Hoe zouden de jongens het zelf doen aan het front? Tim: ‘Ik zou een ongelooflijk slechte soldaat zijn. Na het lezen van boeken over de oorlog realiseer ik me dat het hele concept van naar het front gaan me zo ontzettend vreemd is. Maar soldaten zijn mensen net als ik. Ze voelen zich waarschijnlijk net zoals ik me zou voelen in hun situatie. Ik zou in het in mijn broek doen van angst. Mijn grootste angst? Doodgaan, absoluut.’

Het album is vernoemd naar het boek Black Swan van N.N. Taleb. Het boek gaat over de ‘black swan’-theorie, die beweert dat één gebeurtenis je wereldbeeld volledig op zijn kop kan zetten. Zoals met de echte zwarte zwaan: iedereen dacht altijd dat zwanen alleen wit waren, tot men een zwarte ontdekte. Welke wereldbeelden zagen Carey en Tim onlangs in rook opgaan? Carey: ‘Toen Black Swan bijna af was, hadden we nog geld om één maand van te leven. We konden onszelf nog een maand salaris geven, en dat was dat. Toen bedacht ik me ineens dat ik misschien een normale baan zou moeten gaan zoeken. Wat zou ik dan moeten doen? Ik kon niets bedenken. Ik bedacht me ineens dat ik buiten muziek maken geen énkele vaardigheid heb. Ik kan niet anders dan dit.’

Originele link: http://www.fileunder.nl/archives/2009/10/athlete_interview.php

Het zou natuurlijk kunnen dat we nog steeds aan het bijkomen zijn van de opluchting, maar waar blijft de roep om rollende koppen? Buma maakt met deze hele kwestie een uitglijder van intergalactische proporties. De orde van de dag zou iets moeten zijn tot waar directeur Cees Vervoord en trawanten nimmer nooit meer mogen overgaan.

Zelfverklaard Buma-basher en advocaat Hans Bousie zegt het terecht in zijn recente column: “overdenk een dergelijke heffing voordat je hem oplegt en keer niet na een week op je schreden terug.” En: “Wie er bij Buma verantwoordelijk is voor de introductie en communicatie van dit plan onder de gotspenaam ‘Fair Play Music’  zou zich dood moeten schamen en heel snel iets anders moeten gaan doen.

Dat lijkt me niet meer dan terecht. In de politiek zou degene die met een dergelijk plan bakzeil haalde op dit moment allang duimendraaiend thuis zitten. Zoniet Cees & co.

Laten we even doorgaan op Cees. Want dat was natuurlijk lachen, op die persconferentie. Toen konden we eindelijk de gezichten bij dit seniele plan plaatsen. Cees baarde nog het meeste opzien. Een man die waarschijnlijk nog precies weet hoe bakeliet ruikt en wie er in 1951 op nummer één stond. Stokoud! Hoe kan zo iemand uberhaupt geloofwaardig zijn in een discussie over muziek in het digitale tijdperk en de ontwikkelingen op dat gebied?

Opstappen dus, en ruimte maken voor mensen die het wél weten. Of wellicht is dat een utopie. Is het beter om Buma/Stemra als zodanig helemaal op te doeken. Hoe dan ook, zo kan het niet langer.

Edit: Ik lees net dat Buma volhoudt inzake bedrijfsmatige blogs en websites. Die moeten gewoon betalen. Benieuwd wat er gebeurd met de eerste rekening.

Het kan zijn dat die persconferentie een aantal onderstaande argumenten de wind uit de zeilen neemt. Toch wil ik nog even een paar nieuwe gedachten over Buma’s #fairplayfail kwijt.

Passie dood
Door geld te vragen voor het embedden van muziekfragmenten ramt BUMA de passie uit datgene waar internet nu juist zo prachtig geschikt voor is: het delen van muziek. Blogs zonder commerciëel oogmerk – laten we zeggen de hobbyisten, de liefhebbers – drijven enkel op de passie voor muziek. Zij willen de muziek die ze plaatsen met zoveel mogelijk mensen delen en hopen hun eigen enthousiasme zo over te brengen. Door deze blogs te laten betalen, slaat BUMA die passie dood. BUMA houdt namelijk niet van die passie en ziet het liefst een klinische handeling ontstaan. Een beetje als betaalde seks: gestript van lust en spontaniteit en afgebakend in tijd en geld.

De stuwkracht die de kleine blogs hebben komt zo onder grote druk te staan. Want je passie voor muziek kan nog zo groot zijn, bloggen wordt snel minder leuk als je voor elke dertig filmpjes die je plaatst 650 euro mag aftikken. En ook de grote blogs zullen selectiever worden. Als je dan toch voor Youtube-filmpjes moet betalen, kun je er maar beter drie keer over nadenken welke je het geld waard vind. Afwachten dus hoe lang het leuk blijft voor de zowel grote als kleine blogs. Niet heel lang, me dunkt.

Uitlachen
Websites als Hyves, Blogspot.com, wordpress.com; oftewel de ‘paraplu-sites’ waaronder duizenden bloggers bloggen, zullen ook moeten gaan uitkijken. Die gaan echt niet pal voor de vrijheid van hun bloggers staan. En dus zal het niet lang duren voor ze het embedden onmogelijk gaan maken. Al hoop ik dat Wordpress en Blogspot BUMA recht in hun gezicht uitlachen.

Mocht BUMA’s draconische plan zoals het er nu ligt doorgang vinden – wat nog maar zeer de vraag is – dan knakken ze de stuwende kracht van weblogs op het gebied van muziekpromotie. Het wordt een klinische, kille wereld waarin elke duim die je richting een band opsteekt, dik betaald dient te worden. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Ook BUMA profiteert nu van de manier waarop hypes en radiohits ontstaan in de blogosfeer. Van de manier waarop concertbezoek en albumverkoop gestimuleerd worden – al is het maar een héél klein beetje – door enthousiaste blogposts. Dat is een stuwende kracht die niet onderschat moet worden. Met dit plan schiet BUMA zichzelf in de voet. Het zou zomaar kunnen dat de beoogde inkomsten uit Fair Play niet gaan opwegen tegen het verlies van wat die stuwkracht ze nu oplevert.