Timfierant.nl » 3VOOR12

De Staat – Wait For Evolution

Tim — Sat, 26 Sep 2009 18:23:56 +0000

Blaffende honden bijten wél

PLAAT
“Wait for Evolution” van De Staat (Excelsior/V2)

MUZIEK
Torre Florim, frontman van De Staat, werkte sinds zijn veertiende aan Wait For Evolution. Dat deed hij alleen, soms geholpen door leden van Fuck The Writer en The Bloody Honkies. Maar Florim wilde de plaat live spelen, en bouwde een band om zichzelf heen: De Staat. Grommende stonerrock in een superstrak jasje. Furieuze riffs scheuren tussen, onder, langs en over Florim’s diep bassende rockbrul. Dat klinkt allemaal behoorlijk rechttoe rechtaan, maar verwacht bij De Staat geen hersenloos gerag. Er is ruimte voor pientere uitstapjes naar de folk en blues. In ‘My Blind Baby’ huilt in de verte zelfs glamrock.

PLUS
Blaffende honden bijten wél. Zoveel is met het verschijnen van Wait For Evolution wel duidelijk. Zowel op de plaat als op het podium hapt De Staat je naar de keel. Live zien we Torre af en toe fel en kort met zijn hoofd schudden, zodat de zweetdruppel die aan zijn neus bungelde met een boog op de eerste rij afzeilt. Dan lijkt Florim een woeste labrador die briesend uit de branding stoomt. Met de poten nog stevig in het zand schudt hij uitgelaten de ballast van rock ‘n’ roll-cliches als waterdruppels van zich af. Om vervolgens speels te dollen met de principes van de rock. Zo freaky als Frank Zappa wordt het nergens, maar dat hoeft ook niet. Een nummer als ‘Habibi’ – opgebouwd rond een Afrikaans thema – is een goed doordacht nummer is dat afwisselend tegen de wereldmuziek en de stonerrock aanschuurt. De Staat grijpt je bij de keel en bijt de genadeloze riffs diep in je oren. Ooowww yeah.

MIN
Het gegrom en gebrul van Torre Florim vormt evenveel als de gitaren, drums en bas, een volwaardig instrument. En dan is het jammer dat zijn stem op de plaat bij vlagen – ‘Sleep Tight’ en ‘You’ll Be The Leader’ – soms wat dunnetjes klinkt. Florim is gezegend met een behoorlijk volwassen rockbrul, maar soms komt deze nog teveel vanuit de keel in plaats vanuit waar hij thuishoort: de onderbuik.

CONCLUSIE
De manier waarop De Staat weet te balanceren tussen lompheid en souplesse is ontzettend knap. Dan weer wordt er bijna gefluisterd, dan wordt er gehuild als een brulboei. Overigens wordt er ook in de stevige nummers nooit domweg richting de finish gebeukt. In het gitaargeweld van het titelnummer en Kill The Man valt ook na een handvol luisterbeurten nog genoeg fraais te ontdekken.

De productie verdient een pluim. Er is veel te horen op Wait For Evolution, maar nergens klinkt het samengepropt of dichtgeslibd. Je kunt horen dat Torre Florim een ambitieus geluid heeft willen neerzetten, en het is hem gelukt om dat nergens misplaatst te laten klinken. Van pirateske koorzang tot broodnuchtere falsetto’s: het klinkt allemaal even geloofwaardig en de levenslust spat er vanaf. Wait for Evolution is een imposante, directe plaat. Eentje die je een klap in je gezicht geeft; zo’n klap die nog lang nagloeit.

Eurosonic vrijdag: De Scandinavische route

Tim — Sat, 17 Jan 2009 01:58:51 +0000

Verschenen op:

ORKA
Je zou bijna denken dat alle IJslanders al in een bandje zitten, zoveel muziek komt er de laatste jaren van het eiland. Toch heeft Disa Sveinsdottir er nog een paar weten te vinden. Uit alle hoeken van de IJsland lijken ze bij elkaar gezocht: de houthakker met wollen muts en seriemoordernaarsbril achter de toetsen, de bouwvakker achter de toetsen, de student op de gitaar, de hipster op de bas en het stadse zuchtmeisje Disa achter de microfoon.

Hoe verschillend ze ook mogen lijken op het eerste gezicht, het klopt. Als zo’n kaleidoscoop die je vroeger had, die je rond moest draaien en dan vielen de steentjes in de mooiste patronen in elkaar: zo is het ook met Orka. De band weet precies op het juiste moment een tot dat moment voortkabbelend liedje een schop te verkopen met een opleving van de drums. En wanneer het op het podium een beetje dreigt in te zakken, begint de illustere toetsenist met een schroevendraaier op een glazen vaas te slaan. En op een blikje te raspen. En het klinkt nog ook!

Ook mooi: hoe de zangeres tijdens het zingen van een nummer in haar moedertaal twee flinke stukken kristal uit de zakjes van haar jurk pakt. In elke hand een. Gaat ze er geluid mee maken? Nee, na afloop van het nummer verdwijnen ze weer in de zakken. Misschien om het opzwieren van het jurkje tegen te gaan? Of zijn het gewoon geluksstenen?

THE TALLEST MAN ON EARTH
Door naar de USVA, voor The Tallest Man On Earth. Even denk ik dat we hier te maken hebben met een ietwat klein uitgevallen Mexicaan met sterke Wild West sympathieen. Kristian Mattson, de man achter, draagt een cowboy-overhemd en dito laarzen maar heeft een typisch Latijns-Amerikaans minisnorretje. En dan is ook meteen duidelijk dat de bandnaam enige ironie met zich meedraagt: Mattson is nog geen een meter zestig groot. Onrustig beweegt hij over het podium. Een nummertje spelen op de barkruk, een nummertje spelen op de verhoging achter podium. En dan tenslotte maar eentje gewoon op het podium. Mattson heeft een prachtig rauwe, raspende stem alsof hij zich kort voor het optreden nog tegoed heeft gedaan aan een paar emmers grind. Helemaal alleen houdt hij de site moeiteloos vast. Voor kleine honden die hard blaffen ben je tenslotte ook gewoon bang. Ze zouden zomaar kunnen gaan bijten.

KID BRITISH
Maar na een paar nummers wordt de trek van de hype toch te sterk. In De Spieghel speelt namelijk Kid British en Dat Moet Je Zien!, is mij verteld. Er wordt nogal druk gedaan over de band, die Madness als grootste invloed uitdraagt. En ja hoor, ik sta nog geen minuut in de bijna eng volle zaal en daar schalt een bijzonder lompe versie van ‘Our House’ door de speakers. Was dat niet een nummer van … ? Juist ja. Waarom ik dit moet zien is me niet helemaal duidelijk: ik zie vooral een lompe feestband die op het binnenplein van een sociale werkplaats in Greater Manchester ontstaan lijkt te zijn. Hier is werkelijk helemaal niets bijzonders, niets origineels aan. Als ik dan ook nog een sms-je waarin staat dat The Tallest Man On Earth zo ontzettend goed speelt, bekruipt me de spijt van een verkeerde keuze.

THE ASTEROIDS GALAXY TOUR
Dan maar snel door naar The Asteroids Galaxy Tour. Een nogal bont geheel, valt op. De bassist heeft door zo’n Russische bontmuts met flappen te combineren met een kek Oosters sjaaltje een soort tulband gemaakt en draagt hem met verve. De trompettist valt nog het best te omschrijven als een mix tussen Hakim van Sesamstraat, Lenny Kravitz en een pooier. Samen met de saxofonist lijkt hij zo weggelopen uit een film van het kaliber Dude, Where’s My Car? De melige glimlachen die ze elkaar toewerpen spreken boekdelen en als de trompettist dan eindelijk zijn bril afzet is het duidelijk: de coffeeshop is bezocht. Maar hoe samengeraapt, melig en stoned ze ook mogen zijn, maakt The Asteroids Galaxy Tour er wel een fantastisch feest van. Wat een hits heeft deze band op zak zeg. Belooft veel goeds voor de debuutplaat die in maart uitkomt.

Om half twee staan in Simplon halverwege de set van Pacific! maar de eerste twee rijen te dansen. Klopt, de zongebruinde melanchelectro van Pacific! leent zich ook niet voor een stevige dans, maar je ziet de zaal smachten naar meer. Pacific! geeft ze hun zin niet. Het schuifelt een beetje voort, is af en toe best dansbaar, maar om half twee ’s nachts is er natuurlijk maar een devies: dansen, hard dansen. Het lijkt erop dat het publiek nog even verder zoekt naar waar dat wel kan: ik loop door een halflege zaal naar buiten.

Originele link: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/41286292

Kickback: deel servicekosten terug naar de organisator

Tim — Fri, 14 Mar 2008 11:20:30 +0000

De een schakelt direct over op fluistervolume als het ter sprake komt, de ander vindt het geen enkel probleem. We hebben het over een afspraak – de zogenaamde kickback – waarbij een concertkaartverkoper een deel van de binnengekomen servicekosten teruggeeft aan de organisator. Als dank voor de samenwerking. En zo betaalt de concertbezoeker de organisator dus – via een omweg – twee keer.

Deal
Rondvraag bij verschillende podia, programmeurs, boekers en ex-boekers leert dat het een gevoelig onderwerp is. Men wil er het liefst niets over zeggen, een enkeling doet dat het liefst anoniem. John van Luyn, programmeur van de Melkweg, snapt dat niet: “Dat is wel vreemd. Er wordt eigenlijk nooit doorgevraagd over de kickback. Het zal wel een precair onderwerp zijn. Maar die deal bestaat, en wordt met de servicekosten gedekt.”

De kaartverkoper geeft de concertorganisator een deel van de servicekosten als dank voor de samenwerking. Robert Schaeffer, programmeur van de Effenaar, bevestigt het verhaal: “Je moet het vergelijken met een kortingsdeal,” Juridisch gezien is er niets mis met de afspraak, maar je kunt je afvragen of het wel eerlijk is. Niet alleen voor de concertbezoeker, die de organisator zo via een omweg dubbel betaalt en meewerkt aan een deal waar hij of zij misschien niet eens achter staat. Maar ook voor de organisator. De hoogte van de retourcommissie verschilt namelijk per organisator, en is dus van invloed op de onderlinge concurrentie.

Eerlijk
“Uit concurrentieoverwegingen alleen al moet je eraan meedoen,” aldus een boeker die liever anoniem wil blijven. “Ik zou er geen problemen mee hebben als die retourcommissie wordt stopgezet of verboden. Maar dat zal niet zo snel gebeuren. Het mag, het is handel. Maar of het eerlijk is?”

Volgens Schaeffer is de kickback er niet altijd: “Hij is afhankelijk van de afspraken die gemaakt zijn. Er zullen dus ook concerten zonder kickback zijn. “ Melkweg-directeur Cor Schlösser ziet het probleem van de deal niet. “Als poppodium maak je kosten. Die moeten gedekt worden. Een steeds groter deel van het concertkaartje gaat naar de artiest; daar blijft relatief weinig van over. Die retourcommissie is dus een mooi extraatje om een deel van de kosten rond de kaartverkoop te dekken.” Om hoeveel geld het gaat, zegt Schlösser niet te weten, maar: “Op de begroting van de Melkweg is het peanuts. Toch is het is leuk, en ik ben er blij mee.”

Servicekosten
Ook als een concert afgelast wordt, gaat er geld terug naar de organisator. Meerdere boekers en programmeurs bevestigen dit. En dat is misschien nog wel vreemder dan dat de deal überhaupt bestaat. Vaak wordt gezegd dat de servicekosten dan terugmoeten naar de bezoeker. “Natuurlijk zou dat moeten, belachelijk dat dat niet gebeurt” aldus een ex-boeker. Hij heeft de podiumwereld inmiddels verlaten. Het aflasten van een concert is echter nooit winstgevend, zo vertelt Van Luyn: “Bij afgelasting moeten wij een boete betalen aan Ticketservice.” Volgens Van Luyn kan de kickback niet tegen die boete op. “Als organisator verlies je altijd geld als een concert wordt afgelast.”

Concertorganisator Mojo wil niet reageren op het verhaal. “wij doen geen uitlatingen over afspraken met derden,” aldus woordvoerster Marjanne Manders.

Originele link: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//39368585

3VOOR12 bespreekt Album van de Week (9): Los Campesinos!

Tim — Mon, 25 Feb 2008 14:00:54 +0000

Verschenen op:

Indiepop, de blogosfeer en een paar studenten: het bleek al vakereen gouden drie-eenheid – kijk maar naar Vampire Weekend. Ook Los Campesinos! werd door enthousiaste bloggers en Myspacers voor het voetlicht geduwd.

Geen wonder. Dit uitbundige zevental, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden afkomstig uit Cardiff, maakt indiepop van de puurste soort. Belletjes, nerdy teksten, de expres rammelende productie; alle ingrediënten zijn volop aanwezig. Hold On Now, Youngster is Album van de Week.

Wat zou Los Campesinos! met het boerenleven hebben? Campesinos betekent boeren, en ieder bandlid wijzigde inmiddels zijn of haar achternaam in Campesinos – inclusief uitroepteken. Wat een toewijding aan het boerenbestaan, zou je denken. Maar op de plaat is geen cowbell te bekennen, en heerst nergens de sfeer van kauwend op een strohalm onder een boompje uitrusten van een dag ploegen op het land. Of is dit soms het geluid van stiekeme feestjes op de hooizolder? Het zou zomaar kunnen.

Want van die albumtitel lijkt de band zich overigens bijzonder weinig aan te trekken. Rustig aan doen? Bekijk het maar! Concerten van Los Campesinos! staan er inmiddels om bekend feestelijk, uitbundig en energiek te zijn; de band lijkt niet van plan om op de plaat van die strategie af te wijken. Hold On Now, Youngster… hangt aan elkaar van aanstekelijke riffs, zoemende gitaren, groepsgewijs geschreeuwde vocalen en een drive om van over te koken. De band viert elf kleine feestjes, en de inmiddels bewezen internethits We Throw Parties, You Throw Knives en The International Tweexcore Underground zijn niet uitgenodigd. Beiden worden geen moment gemist.

De rust van het boerenbestaan wordt pas halverwege de plaat gevoeld in het enige rustigere nummer van de plaat. Toch blijf je tijdens het met een viool opgeleukte Knee Deep At ATP rekening houden met een plotselinge uitbarsting. En die komt er dan ook. In de laatste halve minuut van het nummer kan Los Campesinos! het niet laten om toch even het gaspedaal in te drukken. En hoe!

Ook al is de muziek van een pretentieloze feestelijkheid die van alle tijden is, tekstueel is Los Campesinos erg 2008 én ongelooflijk nerdy. In de albumopener dreigt Gareth Campesinos!: “I’ll be Ctrl, Alt, Deleting your face without reservations.” Het zal je gezegd worden. Er wordt uitgelaten gezongen over verdrinken in bibliotheeksystemen, werken aan algebra en geil worden van kantoorartikelen. Maar ook over liefde, de zinloosheid van goede voornemens en het gevaar van afhankelijk zijn van iemand anders.

Onmiskenbare studenten indiepop dus met een hart voor feestjes en af en toe een serieuze noot. Los Campesinos! toont op Hold On Now, Youngster… dat daar helemaal niets mis mee is. Zo aan het begin van de voorjaar valt de plaat perfect op zijn plaats. In krap drie kwartier is de lente in je hoofd gespeeld en is de glimlach nog maar moeilijk van je gezicht te vegen. Mocht je ooit nog eens op een hooizolder komen, zorg dan dat je deze plaat bij je hebt.

Originele link: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//39295216

Metro gokt op winnaar Popprijs en verliest

Tim — Mon, 14 Jan 2008 13:05:55 +0000

Afgelopen vrijdag meldde gratis krant Metro dat de Nederlandse pianopopzanger VanVelzen de Popprijs 2007 zou gaan winnen. Daarmee kwamen ze bedrogen uit, want Armin van Buuren is sinds afgelopen zaterdag de trotse bezitter van tienduizend euro en een volgens Giel Beelen “foeilelijk beeldje.” Jochem Geerdink, de schrijver van het stuk: “Ja, een uitglijder heb ik wel gemaakt ja.”

Canard
Onder het artikel stond vrijdag de naam van Mario Wisse. “Maar het is niet mijn artikel,” aldus Wisse. “Ik maakte de pagina donderdagavond op en daarbij is er iets misgegaan.” Geerdink stuurde meteen een mail naar Wisse. “Had ik een keer een primeur, stond mijn naam er niet onder,” aldus Geerdink. Het bleek geen primeur. “Eerder een canard.” Wat ging er mis? Geerdink: “Ik werd gebeld door iemand die me vertelde dat VanVelzen een podiumdoek had besteld voor zijn optreden op Noorderslag. Ik vertelde hem dat dat niet kon, want VanVelzen stond daar niet op het programma. Toen mijn bron dat bevestigde, maar erg stellig bleef, ging er bij mij een belletje rinkelen. Het was ook niet zomaar iemand die me dit vertelde.” Wie zijn bron was, wil Geerdink niet vertellen.

Hoe dan ook, Metro pakte vrijdag groot en trots uit. Met een stellig nieuwsbericht op de voorpagina en een groter artikel verderop in de krant. “Het had misschien iets genuanceerder gekund,” vindt Geerdink nu. Hij baseerde het nieuws ten slotte maar op één bron. “Zoiets kun je niet verder checken. Iedereen houdt zijn mond.” Is het dan niet erg gevaarlijk om iets wat binnen de popwereld zo angstvallig geheim wordt gehouden, op basis van een enkele bron op je voorpagina te zetten? “Misschien,” geeft Geerdink toe. “Maar als het had geklopt hadden we nu een ander gesprek gehad. Het was een gok.”

‘Primeur van het jaar’
Vrijdagochtend belde Ruud Vinke, de manager van VanVelzen, met Geerdink. “Hij vertelde me dat ze het, hoe graag ze ook wilden, niet waren geworden. Toen lag de krant al bijna weer in de oud papierbak en dacht ik ‘kut’.” De avond ervoor stuurde Geerdink zelfs nog een mailtje naar de redactie waarin hij vertelde de primeur van het jaar te hebben. Zoals Geerdink de totstandkoming van het artikel beschrijft, lijkt het op een haastklus. “Ik kwam donderdagavond terug uit Londen, en schreef het artikel terwijl ik op Heathrow op mijn vlucht zat te wachten. Dan heb ik niet even het mobiele nummer van VanVelzen in mijn broekzak om mijn nieuws te controleren.”

En zaterdagavond? “Tot op het laatst had ik nog wel een beetje hoop dat het echt VanVelzen zou worden. Maar eerder op de dag werd me al min of meer duidelijk dat het Armin van Buuren was. Ik was niet op Noorderslag, want ik was te laat met het boeken van een hotel.” En dus zag Geerdink thuis op de televisie zijn primeur definitief tranformeren tot een misser. In zo’n geval is een rectificatie op zijn plaats. “Nee, dat vind ik niet. Ik ben er in mijn artikel van vandaag over de Popprijs kort op teruggekomen. Daarmee was ook volgens de hoofdredactie de kous af.”

Excuses
En zijn bron? “Die heb ik natuurlijk meteen vrijdag gebeld. Hij vertelde dat behalve hijzelf meer mensen ervan overtuigd van waren dat VanVelzen zou gaan winnen. Daar had ik natuurlijk weinig aan. Maar hij heeft zijn excuses gemaakt, dus het is goed zo. Hij zal zichzelf wel weer even moeten bewijzen ja.” Over de winnaar van de Popprijs 2008 doet Geerdink in ieder geval nog geen voorspellingen. “Laat ik me daar nog maar niet aan wagen.”

Zea gehalveerd door vertrek toetsenist

Tim — Thu, 10 Jan 2008 10:45:39 +0000

Verschenen op

En zo ben je ineens een eenmansband. Gisteren maakte toetsenist en sampletriggeraar Remko Muermans bekend Zea te verlaten. Hij vertrekt naar Rusland, zijn kersverse vrouw Katya Fedorova achterna. Zij is drumster bij de Russische meidenband Iva Nova.

Arnold de Boer, de andere helft van Zea, wist dat het eraan zat te komen. “Remko is tijdens een tour in Rusland een mooie Russische dame tegengekomen, die daar ook in een bandje speelt. Tja, en die is hij daarna dus nét iets te vaak tegenkomen zal ik maar zeggen.”

Zucht
Muermans en Fedorova trouwden, en verwachten in april hun eerste kindje. De laatste optredens van Zea in de huidige bezetting zijn in Sint-Petersburg en Moskou, half februari. “En dan laat ik Remko daar achter,” zucht De Boer. “Maar ik vind het natuurlijk waanzinnig voor Remko. St. Petersburg is een geweldige stad wat muziek betreft. Er gebeurt daar waanzinnig veel.”

Voor Muermans was de beslissing na lang wikken en wegen eigenlijk heel logisch: “Ik heb vooral mijn hart gevolgd. Toen ik Katya net leerde kennen, was er wel spanning en aantrekkingskracht maar ook het gevoel dat het alleen maar lastig en moeilijk zou worden. Niet aan beginnen dus. Maar hoe meer ik nadacht, hoe meer ik inzag dat ik maar één keuze had.”

Alleen
Beide heren benadrukken dat dit vooral níet het einde is van Zea. Ook niet voor Muermans. De Boer: “Ik ga gewoon verder als Zea. Ik zal mezelf wel even opnieuw uit moeten vinden, maar dat is soms wel goed om te doen. Ik heb vaker alleen muziek gemaakt en ik weet dat ik het kan.” Muermans: “Kijk, we ‘repeteerden’ al regelmatig door middel van het uitwisselen van bestandjes met ideeën. En dat kan tussen Amsterdam en Amsterdam, maar ook tussen Amsterdam en Sint-Petersburg.”

De Boer is niet van plan naar nieuwe bandleden op zoek te gaan. “Voorlopig niet, nee. Misschien kom ik op den duur mensen tegen en als het klikt, sluit ik een vaste samenwerking niet uit.” Muermans: “Het zou heel goed kunnen dat ik van de zomer voor vier weken terugkom voor een rondje Europa. Mijn vertrek is dus een einde, maar wel een open einde.”

Camping
Hoe kijkt Muermans terug op zijn tijd met Zea? “Ik heb een bijzonder mooie tijd gehad. Geweldige dingen meegemaakt. Onze eerste tour door Engeland, waar we met Seedling en Zoppo van camping naar camping trokken: dat vergeet je nooit meer.”

En het afscheid in februari? “Dat afscheid zal in de vroege ochtend van 20 februari zijn op het vliegveld van Sint-Petersburg. Of het een tranendal wordt weet ik niet. Maar er zullen wel wat emoties zijn, dat is niet meer dan normaal. Je kent elkaar al zo lang.”

Originele link: http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel//38950062