Er valt nog veel te winnen voor kranten op tablets en in apps. Op de manier waarop ze nu worden aangeboden, zijn het meestal statische kopieën van hun papieren versies. En dat is niet genoeg. Kranten moeten de mogelijkheden van zo’n tablet beter benutten. Dat je de inhoud optimaliseert voor de drager spreekt voor zich – voorzie artikelen van bewegend beeld, interactieve tabellen, geluid. Maar de sleutel tot succes ligt mijns inziens in deelbaarheid en openheid. Maak de content live, update je nieuws 24/7. Biedt de lezer de mogelijkheid te reageren op content, en artikelen te delen via sociale netwerken.

De Zweedse uitgever heeft het in ieder geval – grotendeels – goed begrepen:

News+ concept live from Bonnier from Bonnier on Vimeo.

Op Texel had Nederland een dag eerder dus ook gewoon van Brazilië gewonnen. Ik liep vanuit het centrum van De Koog via Camping Kogerstrand naar Kaapsnol, de kantine/bingohal/snackbar van de camping. In de duinen zag ik stille getuigen van de euforie van nog geen twintig uur geleden: een kapotgetrapte oranje strohoed in een duinpan, een leeggedronken blikje bier. Geheel volgens verwachting hing in kantine Kaapsnol een enorm scherm, met daarnaast een grote poster met de eerste twee coupletten van het Wilhelmus. Op het gebied van het Nederlands volkslied behoeven de campinggasten  van Kogerstrand blijkbaar enige educatie. Welja.

Het was half vier. Vrijwel niets in de kantine verried de aanstaande kraker Duitsland – Argentinië. Behalve dan een paar zenuwachtig ijsberende Duiters. Traditioneel uitgedost in vuurrood gebakken strandhoofd en waterige bierogen. De beamer stond nog uit.

Ik ging zitten, bestelde een biertje en zag Tom Egbers en Toine van Peperstraten nog na-glunderen over de klinkende 2-1 van Nederland tegen Brazilië terwijl ze dus eigenlijk Duitsland – Argentinië moesten voorbeschouwen. En toen gebeurde het, zo’n vijf minuten voor de aftrap: de barman zapte naar de Duitse zender ARD. ‘Voor de Duitsers in de zaal’, legde hij uit. Die waren inderdaad in grote getale uitgerukt. Texel transformeert gedurende de zomermaanden sowieso tot een soort Klein Duitsland; onze Oosterburen dragen het eiland dan letterlijk op handen.

Maar is die enorme economische impuls die Heinrich en consorten Texel ‘jeden Sommer wieder’ geven, nu echt voldoende reden om ze de voetbalwedstrijden van hun Mannschaft in de eigen taal voor te schotelen. Schieten we hier niet veel te ver door in onze tolerantie? Een Nederlandse camping, op een Nederlands eiland; de Duiters mogen blij zijn dat ze de wedstrijd live kunnen zien. Ik zag mezelf al stiekem gniffelen om een paar anti-Duitse sneren van unser Jeroen Grueter, maar die vlieger ging dus mooi niet op.

Volgens mij moet je flink zoeken, wil je in het buitenland en al helemáál in het doorgaans behoorlijk chauvinistische Duitsland de halve finale Nederland – Uruguay met Nederlands commentaar kunnen zien.

Conclusie: we zijn een beetje doorgeschoten in onze tolerantie. Dit soort gekke handreikingen zijn olie op het vuur van de onderbuiksentimenten waarmee partijen als de PVV groot geworden zijn.

Flarden nazipropaganda
De uitzending begint met een collage van gillende vrouwen uit jaren ‘50-horrorfilms. Ik moest me even goed de ogen uitwrijven. Zie ik dat goed? Jazeker, en sterker nog: de hele uitzending is gelardeerd met beelden uit dat soort films, en nazipropaganda. Objectiviteit, een gewogen oordeel: Zembla lijkt zich er niet mee bezig te houden. Wanhopige tijden vragen om wanhopige middelen.

Ironisch genoeg wordt er na een minuut of acht ‘een moment van nuchterheid’ afgekondigd. Ik ging weer op de bank zitten, waar ik inmiddels van het lachen was afgerold. Nuchterheid? Ik heb nog nooit zo’n suggestief, opportunistisch en vooral tendentieus product gezien van een programma dat zich journalistiek pleegt te noemen.

Wilders’ rammelende argumenten
Het had anders gekund. Op meerdere momenten wordt aangetoond dat Wilders’ kennis van het onderwerp dat hij zo vurig bestrijdt niet diep genoeg gaat. Zijn argumenten rammelen. Zoals de koranteksten die hij citeert in Fitna, waarvan een islamoloog aantoont dat de vertalingen wel érg selectief zijn. Waarom Wilders niet gewoon met intelligente argumenten bestrijden? Waarom een uitzending verkleden als een vooroorlogse propaganda-uiting?

Bang Zembla
De opkomst van Wilders wordt regelmatig gelinkt aan de opkomst van het nazisme in Duitsland in de jaren ‘30 van de vorige eeuw. Zembla haalt er de stigmatiserende propaganda bij waarmee de joden destijds werden zwartgemaakt. Ironisch genoeg maakt Zembla zich aan precies hetzelfde schuldig: de uitzending is niets minder dan anti-Wilders propaganda.

De voice-over van het programma zegt aan het begin: “Deze film gaat over een bange man. Met een boodschap voor bange mensen.” Als je het mij vraagt, is Zembla minstens net zo bang.

Het moet wreed zijn; Belg zijn en ook nog eens van voetbal houden. Ten zuiden van je doen de Fransen al jaren leuk mee op eindtoernooien, spelen Spaanse elftallen de sterren van de hemel (geleid door een Argentijn, dat dan weer wel) en zijn de Italianen wereldkampioen. Ten oosten heeft Duitsland een competitie van wereldformaat. Ten noorden is Nederland bijna altijd present en sterk op eindtoernooien, en is er die prachtig klassieke Engelse competitie. Gevangen tussen al deze klasse zitten de Belgen. Die zijn erin geslaagd om hun voetbalgeschiedenis te bouwen op een soort lullige treurigheid. Met een vriend heb ik al jaren een terugkerende grap: als ze vanmiddag nog in België stoppen met voetballen, heeft de rest van de wereld dat pas over minstens een half jaar in de gaten.

Dat is natuurlijk stevig aangezet, maar ik denk dat er een kern van waarheid inzit. België, dat zelden een vanzelfsprekendheid is op een EK of WK en al jaren geen grote voetballers meer voortbrengt. En dan heet je ook nog Rode Duivels. Ooit moest die naam angst inboezemen, nu is dat vooral gegrinnik.

Het kan natuurlijk zijn dat Dick Advocaat dit ook heeft ingezien. Dat hij eerst dacht: België, lekkere biertjes, goed eten, bourgondisch leven. En die voetballers die krijg ik wel aan het toveren. En dat hij nu tóch inziet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan was.

De waarheid lijkt echter anders. Dick is door Rusland op zijn verantwoordelijkheden gewezen, nu Guus Hiddink er daar komende zomer mee ophoudt. Dick verdiende eerder flinke gasroebels bij Zenith Sint Petersburg en won daar de UEFA cup. Een deel van Rusland houdt dus nog steeds van Dick.

Vladimir Poetin dirigeert Dick nu eigenhandig terug naar Moskou. Hengelend met een ongetwijfeld vorstelijk gage lijkt Poetin beet te hebben. En daarmee verwordt Dick Advocaat tot het voetbal-equivalent van Jack Spijkerman. Puur voor het geld gaan. Is dat erg? Natuurlijk niet. Maar van Jack Spijkerman kon je destijds nog zeggen dat hij het wel gezien had bij de Vara, nieuwe uitdaging, dat werk. Daar kan in het geval van Dick & De Duivels natuurlijk geen sprake van zijn. Verblind door Russische gasdollars laat hij de Belgen als een blok vallen en zet hij koers naar Rusland.

De Belgische pers viel – terecht – over Advocaat heen. Het Nieuwsblad noemde hem een grote trainer, maar een ‘kleine glibberige mens.’ De  Morgen sprak van een schande en het laatste nieuws noemde het vertrek van Advocaat ’schaamteloos.’

Dat Advocaat voor het grote geld kiest en zichzelf daarmee neer zet als geldwolf, daar kun je van alles van zeggen en het meeste zal terecht zijn. Maar met zijn actie zet Advocaat ook de Belgische voetbalbond te kijk, en dat is bijna sneu. Die leken bij zijn aantreden zo blij hem gestrikt te hebben, dat ze hem niet direct een contract onder zijn neus schoven. Daar wachtten ze nog even mee. En het contract dát ze hem uiteindelijk aanboden, blijkt nu een slappe hap waar Dick zonder al te veel moeite onderuit komt.

Maar hoe groot de misser van Kemkers ook was, de misser van Mart Smeets die daarop volgde was zo mogelijk nog groter. Niet alleen Sven Kramer, maar ook de NOS-kijkers zagen een feest voor hun neus weggegrist worden. We zagen onszelf al staan, proostend in de kroeg op onze nieuwe grote sportman. Juichend op de bank, om alwéér een gouden medaille. Keken uit naar de beelden van een hossende Willem-Alexander in het Holland Heineken House, geflankeerd door een bezopen Marco Borsato en een stralende Sven.

In een flits van een seconde was dat allemaal weg. Waarom kijken we op zo’n moment toch door? Omdat we willen dat ons gevoel van schok gedeeld, maar ook geduid word. Mart Smeets deed enkel het laatste, zij het zeer beperkt. “Het hoort er allemaal bij. Dat is topsport.” vertelde hij zijn tafelgenoten Bart Veldkamp en Ria Visser.

Het liefst had Mart direct overgeschakeld naar een potje winteravondcurling, of wat rodelen. Want dit hoorde er toch allemaal bij, hier moesten we vooral niet te lang bij stilstaan, kan gebeuren. Wat een schaamteloze minachting voor de vier jaar keihard werken die Sven Kramer en Gerard Kemkers zojuist door de vingers waren geglipt. Door een lulligheidje. Wat Kramer overkwam, was een tragedie van onmetelijke proporties. Het koningsnummer, op het podium der podia, verspeeld door iets waar hijzelf niks aan kon doen. Ook al was hij de aller, allersnelste.

Als je dat, als jezelf respecterend sportjournalist, kunt relativeren tot iets wat er simpelweg ‘bijhoort’, ben je weinig meer waard. Dan heb je blijkbaar teveel gezien. Alle glorieuze overwinningen, desastreuze nederlagen en fantastische prestaties hebben zich in je hoofd samengebald tot een waas waaraan weinig meer toe te voegen valt. Het raakt je niet meer. Je hebt het allemaal al een keer meegemaakt. Een gevaarlijk hellend vlak, als journalist. Dan is het hoog tijd om plaats te maken. Hoort er ook bij. En dan moeten wij als sportliefhebbers maar hopen dat we, bij de volgende grote teleurstelling, een sportjournalist treffen die ons verdriet wél begrijpt.

Er valt genoeg aan te merken op Timmermans’ oproep. En dat werd dan ook uitgebreid gedaan in Den Haag, waar politici zich verlost weten van het juk van een knellend kabinetsbeleid en druk bezig zijn met vooral anderen de schuld geven van ‘De Val’ en voorsprongetjes nemen op een bikkelharde campagne. Timmermans werd verweten de kiezer nóg verder in de armen van de kiezer te drijven. “De kiezer kan echt wel zijn eigen afweging maken”, fulmineerde Agnes Kant. Wilders zelf, in zijn nopjes: “De kiezer zal dit cordon sanitaire afstraffen.” Ook werd op de ironie van de situatie gewezen: notabene Timmermans’ eigen PvdA heeft een regering met de PVV dichterbij gebracht door uit het kabinet te stappen.

De critici van Timmermans hebben allemaal een punt, maar gaan voorbij aan het feit dat zijn oproep vooral gerechtvaardigd en dapper is. Ieder weldenkend mens zal begrijpen dat de plannen van Wilders die ik in de eerste alinea noemde, niet passen bij het Nederland waarin we willen wonen. Wie zich dit land voorstelt waarin Wilders vrij spel heeft gekregen, ziet een beeld voor zich waar je zomaar bang van zou kunnen worden. Die angst heeft zich ook meester gemaakt van de partijen wiens stemmen Wilders dreigt te gaan afpakken. De felheid waarmee zij op de oproep van Timmermans reageren, wordt gedreven door de angst dat die plannen – alweer – koren op de molen van Wilders en zijn (potentiële) kiezers zijn. Mochten peilingen de komende dagen een stijging voor de PVV laten zien dan zal Timmermans de zwarte piet krijgen. Zie je wel, je hebt ze boos gemaakt.

Die angst voor (potentiële) Wilders stemmers werkt verlammend. Politici die zich door die angst laten leiden lijken in hun hoofd een beeld te hebben van een maniakaal glimlachende PVV-stemmer, die zijn rode potlood vlak boven het stembiljet houdt. “Pas op! Ik doe het hoor!” zegt hij. Bij elke kritiek op de PVV vrezen zij oproer van de achterban en koren op de molen van Wilders.

Timmermans is een slimme man, en zal dit beeld zo nu en dan ook voor zich zien. Maar het zou me verbazen als hij met deze oproep geen afweging heeft gemaakt. Hij zal gedacht hebben dat deze oproep genoeg oren vindt die er hetzelfde over denken. Afgelopen november sprak Timmermans op TEDx Amsterdam. Zijn boodschap: “Embrace your fears.” Dat lijkt hij hier te doen. En dat is waar Timmermans’ critici het laten liggen. Wilders uitsluiten op basis van zijn ideeën is namelijk helemaal niet ondemocratisch. In ieder geval niet als je een fundamenteel verschil ziet tussen je eigen ideeën en die van de PVV. Een samenwerking zou dan onevenredig grote concessies van in ieder geval één van beide partijen betekenen, en de vraag is of de democratie baat heeft bij partijen die 180 graden kunnen draaien.

Hoe dan ook, de vraag is in hoeverre Timmermans’ oproep noodzakelijk is. In een interview met de Telegraaf zei Wilders deze week: “We zijn bereid deals te sluiten. Op een punt na: handen af van de aow.” Op punten zoals de ’massa-immigratie’ en ’islamisering’ wil hij in een formatie wel concessies doen: “Ik snap dat we niet helemaal onze zin kunnen krijgen.” Wilders is dusdanig opgewonden over het feit dat regeren nu wel heel dichtbij lijkt en zegt bereid te zijn tot concessies op twee van zijn belangrijkste stokpaardjes. Zelfs het gedraai afgelopen week in Den Haag steekt hier schril bij af: dit is een draai van bijna olympische proporties.

Dat hadden ze, beweren Davids en co. In het rapport stellen zij dat voor de oorlog een volkenrechterlijk mandaat en dat het Kabinet de Tweede Kamer onvolledig geïnformeerd met betrokking tot een Amerikaans verzoek tot Nederlandse deelname. De Nederlandse inlichtingendiensten AIVD en MIVD hadden nauwelijks eigen informatie over de vermeende massavernietigingswapens in Irak. Balkenende gaf, volgens het rapport, weinig of geen leiding aan het debat rondom de Nederlandse deelname aan Irak, toen dat debat net begon.

Harde conclusies. Woorden als kabinetscrisis, nieuwe verkiezingen en aftreden zoemden vrijwel direct rond. Maar, toen Balkenende om half vijf vanmiddag dan eindelijk op het rapport reageerde, vielen collectief de bekken open van verbazing. Davids had het bij het verkeerde eind, aldus Balkenende.  Het staat helemaal niet vast dat er geen volkenrechterlijk mandaat was, vindt hij. Ook stelt hij dat de kamer ten alle tijden juist is geïnformeerd over de kwestie.

Verbazing alom. Twitter ontplofte, en verontwaardigde journalisten wreven zichzelf de ogen uit en vroegen Balkenende op de man af of hij écht dacht dat hij geen fouten had gemaakt. Ja, dat dacht hij echt. Hij ontweek de vraag en stak nog eens een veer in het achterste van de commissie.

PvdA op de achterste benen, en Balkenende hard op weg zijn geloofwaardigheid definitief te verliezen. Een verhaal in beweging, waar het de komende weken, maanden en jaren nog veel over zal gaan. Misschien komen er nieuwe verkiezingen, misschien niet. Wordt dit tekenend voor Balkenende in de geschiedenisboeken? Wordt hij de premier die zich een zinloze oorlog in liet rotzooien op oneigenlijke gronden?

De tijd zal het leren. In de popgeschiedenis zijn in ieder geval genoeg aanwijzingen te vinden.

Weet je nog een liedje dat van toepassing is op de perikelen rondom het Irak-rapport? Post het hieronder!

UPDATE:

En zelfs met de afdruk van een toeristenprul nog in het gezicht blijft Berlusconi gevoel voor publiciteit houden. Na van de eerste schrik bekomen te zijn klom hij via de deur van zijn limousine boven de menigte uit om zijn bebloede gelaat te tonen. Hij zal de voorpagina’s van vandaag in gedachten hebben gehad; ‘Wee mij.’

Natuurlijk, geweld tegen politici moet te allen tijden veroordeeld worden. Hoe idioot of omstreden de boodschap of boodschapper ook is. Maar wie de afgelopen weken de berichtgeving rondom Berlusconi heeft gevolgd, moet dit van mijlenver aan hebben zien komen.

Want waar de rest van Europa al jaren met een mengeling van ongeloof en dijenkletsen de megalomane gangen van Don Silvio gadeslaat, lijkt nu ook het Italiaanse volk zich de laatste maanden steeds vaker collectief achter de oren te krabben.

Eerst waren daar natuurlijk, afgelopen zomer, de verhalen over prostituees en oud-Romeinse orgies. Gevolgd door een polonaise van prostituees en modellen die in interviews verklaarden het bed met ome Silvio gedeeld te hebben. Echtgenote Veronica Lario had er toen écht genoeg van, pakte haar designerkoffers en vertrok richting Berlusconi’s buitenverblijf vlak buiten Milaan. Een dergelijke ketting van seksuitspattingen is tegenwoordig genoeg om zelfs topgolfers de club aan de wilgen te doen hangen, maar Italië verzuimde hard genoeg aan Silvio’s stoelpoten te zagen.

Begin december werd de situatie nog nijpender, toen een ex-huurmoordenaar in dienst van de Italiaanse maffia Berlusconi ervan beschuldigde directe connecties met de maffia onderhouden te hebben. Beschuldigingen die Italiaanse media omschreven als een ‘atoomboom’ onder Berlusconi’s politieke macht. Eerder al had Berlusconi – misschien uit angst voor meerdere rechtszaken die tegen hem lopen vanwege corruptie – bij het Italiaanse Constitutionele Hof een wet ingediend die hem immuun zou moeten maken voor rechtsvervolging. Tevergeefs.

Tot overmaat van ramp – voor Berlusconi dan – wordt er ook nog eens binnen zijn eigen kamp gemuit. Gianfranco Fini, een van Berlusconi’s naaste partijgenoten, werd betrapt toen hij zei dat Berlusconi leiderschap verwart met ‘absolute monarchie.’ Berlusconi’s tegenstanders ruiken bloed. Zaterdag 5 december werd er een heuse No Berlusconi Day op poten gezet. Het centrum van Rome was het toneel van een anti-Berlusconi bijeenkomst die grotendeels georganiseerd was via nieuwe media als Twitter, Facebook en blogs. Honderdduizenden mensen trokken door de stad, en in steden over de hele wereld werd meegedemonstreerd.

En nu is er dus een aanslag gepleegd. Een aanslag waarbij geen doden zijn gevallen, maar waarbij het imago van Don Silvio temidden van zijn voorstanders een nieuwe deuk heeft opgelopen. Het kan natuurlijk een vooropgezet plan zijn, een gooi naar medelijden. Maar medelijden zal Berlusconi niet uit deze zwaarste crisis van zijn politieke loopbaan helpen. Dat kan alleen een wonder

Handreiking

Centrale vraag is natuurlijk: gaat het lukken? Voordat die vraag beantwoord kan worden, is het goed eerst te kijken naar de ‘specs’ van de klimaatconferentie. In Kopenhagen – voor de gelegenheid omgedoopt tot Hopenhagen [sic] – zijn zo’n 15.000 onderhandelaars uit 192 landen bijeen om een opvolger voor het Kyoto-verdrag uit de grond te stampen. Alle ogen zijn natuurlijk gericht op de Verenigde Staten en China. Die twee kunnen de conferentie maken of kraken. China heeft de VS inmiddels ingehaald als grootste uitstoter van CO2, en een succesvol nieuw klimaatverdrag kan niet zonder een handreiking tussen beide landen. Die maken  samen met de VN en Rusland deel uit van het kamp der ‘grote jongens’. Daar tegenover staan opkomende economieën als India en Brazilië. En dan zijn er nog de Afrikaanse landen als Zuid-Afrika en Ethiopië, waar de belangen minstens even groot zijn. Zuid-Afrika is dankzij de eigen kolenindustrie een van de meest CO2-intensieve landen ter wereld, en Ethiopie – dat kampt met grote droogte en armoede – voelt de klimaatverandering hard.

Apocalyptische klimaatvrees

Terug naar de centrale vraag: gaat het lukken? Zij die denken van wel weten zich gesterkt door een klimaatbewustzijn dat het afgelopen decennium enorm gegroeid is. Dat komt door de media, die gretig berichten, maar ook door de populaire cultuur. Kijk naar regisseur Roland Emmerich, die met films als The Day After Tomorrow en 2012 miljoenen bioscoopbezoekers voorzag van apocalyptische klimaatvrees. Al was het maar voor een paar uur. Gesterkt door dat gegroeide bewustzijn zou je denken dat men niet anders kán. Dat ook de wereldleiders hun ego’s en belangen opzij zullen zetten voor een gezamenlijke inspanning voor een beter wereld. Aan de andere kant heeft die grotere aandacht voor het klimaat ook gezorgd voor meer klimaatmoeheid en een flinke delegatie cynici. Ook woedt de oorlog tussen klimaatfundamentalisten en zij die denken dat het allemaal wel meevalt, heviger dan ooit.

Deksel op de neus

Ik geloof niet dat er in Kopenhagen een opvolger voor Kyoto gepresenteerd zal worden. De vlijmscherpe verhoudingen tussen voor- en tegenstanders is daar één van de redenen voor.  Die los je niet zomaar in twee weken op. En al helemaal niet, en dat is mijn tweede argument, gezien de omvang van de conferentie. Er zijn in Kopenhagen zo’n 15.000 onderhandelaars uit 192 landen aanwezig. Het is er simpelweg te druk. Het gaat niemand lukken om die 192 neuzen allemaal dezelfde kant op te krijgen. Ook de messias uit Washington niet.

Grootste twistpunt is hoeveel er gesneden moet worden in de eigen CO2-uitstoot. Snel groeiende landen als Brazilie, India en China zijn huiverig om daarin grote beperkingen te accepteren. Zij beginnen tenslotte net lekker mee te doen. Die groeiende economie bestrijdt de armoede in hun land, zullen ze beweren, en dat argument is moeilijk te weerleggen. Als bijvoorbeeld China teveel beperkt wordt in de eigen CO2-uitstoot dreigt het, net nu het leuk meedoet in de vaart der volkeren , het deksel op de neus te krijgen. Geen wonder dat verscheidene Chinese topeconomen al wekenlang in koor heel hard ‘nee’ aan het schreeuwen zijn. Het land is bang met een time-out opgezadeld te worden die een verlammende werking op de eigen groei zal hebben.

En dat is een sentiment dat in iedere opkomende economie gevoeld wordt. Dat de wereldwijde industrialisatie grootschalige negatieve gevolgen heeft voor de gezondheid van onze planeet staat buiten kijf – en met het intensiveren van die industrialisatie intensiveert ook de aftakeling. Dat zullen de ‘nieuwelingen’ niet tegenspreken. Maar een pas op de plaats zullen ze niet snel maken.

De gisteren gelekte concepttekst vergroot de kansen op zo’n inschikking ook niet. Die conceptovereenkomst zette de verhoudingen op scherp. Vooral de ontwikkelingslanden schrokken zich rot, omdat de tekst hen dwingt akkoord te gaan met flinke afname van de CO2-uitstoot, in tegenstelling tot de grote landen die meer mogen blijven uitstoten. Ook heeft de tekst ten doel de rol van de VN in toekomstige klimaatonderhandelingen te marginaliseren.

Toen bekend werd gemaakt dat de Amerikaanse president Obama niet aan het begin, maar aan het eind van de top zou spreken, wakkerde de hoop kortstondig aan. Die wijziging van de plannen was voor sommigen een teken dat ook de VS een mooi akkoord verwacht. Een akkoord dat Obama luister bij kon zetten met een van zijn sterke speeches. Die hoop sloeg gisteren om in onrust. Men zag in dat Obama ook wel eens zou kunnen worden ingezet om met een mooie speech een akkoord te verkopen dat voor veel landen buitengewoon ongunstig is.

Verborgen agenda´s en wederzijds wantrouwen

Deelnemers aan de conferentie proberen de indruk te wekken dat de sfeer in Kopenhagen er één is van de schouders eronder. Maar de gelekte e-mails van vorige week, en de gelekte concepttekst van gisteren laten zien dat er nog altijd veel verborgen agenda’s en wederzijds wantrouwen zijn. Dat er iets moet gebeuren is evident. De aarde wordt warmer, dat werd ook in die gelekte e-mails niet steekhoudend weerlegd. Maar een oplossing daarvoor is onmogelijk te realiseren in het overvolle mierennest dat Kopenhagen dezer dagen is.

Laten we Kopenhagen zien als een soort grote netwerkborrel, waar landen nader tot elkaar kunnen komen, met elkaar blijven praten en onderling bilaterale overeenkomsten gaan sluiten. Zo gingen Burkina Faso, Soedan en Frankrijk onlangs een deal aan om bestaand bos te beschermen, valt op weblog Sargasso te lezen. Het blog hoopt op een ‘waaier van bilaterale overeenkomsten’, ieder op zich hoopgevend. Mocht dat het resultaat van Kopenhagen zijn, dan is dat al heel wat. In dat geval zal er dan in 2010, hoogstwaarschijnlijk in veel kleinere kring, een opvolger van Kyoto uitgedokterd worden.
Dit stuk verscheen gisteren van mijn hand op hardhoofd.com, een nieuw online tijdschrift voor kunst en journalistiek. Je kunt het stuk hier op Hard//Hoofd lezen.

Ik kom later terug over de onzin van het verbieden van een campagne bij een verkiezing, wat de Top 2000 tenslotte is. Laten we eerst bij de verkiezing van dit jaar blijven, want door een lobby van “opinie”-website De Joop staat de afgelopen week overleden Ramses Shaffy met maar liefst 3 (!) nummers in de top tien van de Top 2000. Dus niet alleen is het gelukt om Pastorale, Zing Vecht Huil Bid Lach Werk en Bewonder en Laat Me in de lijst te krijgen. Nee, ze zijn ook nog eens in de top tien terechtgekomen. De actie van De Joop kreeg veel aandacht op Twitter en in andere media, en het had Kees Toering gesierd als hij Ramses Shaffy uit de Top 2000 had geschrapt. Maar blijkbaar is het verdriet nog te vers en de mythe te groot om de rug recht te houden. Jammer, Kees.

De vraag waar De Joop in hemelsnaam mee bezig, is een artikel op zich waard. Het lobbyt voor de Top 2000, en bericht over het herenigen van Geer en Goor in kitschcollectief De Toppers. Beide zaken lijken me geschikt voor campingzender SBS6, de nikserige hijgerigheid van RTL Boulevard, maar niet voor een website die zich enkele weken geleden met veel bombarie aan het land presenteerde als een vooraanstaande opiniepagina, met bijdragen van prominente opiniemakers. Zou Francisco van Jole, zelfverklaard beschermheer van het levendige debat in Nederland, het idee hebben gehad dat hij iets wezenlijks bijdroeg, toen hij deze actie bedacht? Ik mag hopen van niet. De kans is groter dat er de laatste weken koortsachtig is gezocht naar een ludieke actie om de ongetwijfeld tegenvallende bezoekersaantallen op te krikken.

Zoals bekend staat Queen al jaren op de eerste plaats van de Top 2000. Dit jaar alweer voor de tiende keer. Die hegemonie is de laatste jaren één keer doorbroken, in 2005, toen Boudewijn de Groot’s nummer Avond bovenaan stond. En laat dit nu net ook het gevolg zijn van een lobby. Bert Kranenbarg, destijds NCRV-dj op Radio 2, voerde wekenlang actie om het nummer op de eerste plaats te krijgen. En met succes dus.

De moraal van de Top 2000 lijkt de laatste jaren behoorlijk te zwalken. Een lobby voor nummers van Ramses Shaffy en Boudewijn de Groot is geen probleem, lijkt de organisatie te denken. Een lobby voor de buiten het Noorden weinig bekende Ede Staal, en voor een relipopnummer, wél. Waarom campagnes uberhaupt verbieden? Het gaat hier toch om verkiezingen? De Top 2000 moet zichzelf niet zo serieus nemen. De lijst heeft al jarenlang geen enkele relevantie meer, iedereen weet min of meer wat de top 10 gaat bevolken. Dat daar tegenaan getrapt gaat worden in de vorm van dit soort acties, kun je verwachten.