Ik heb de laatste tijd het gevoel onder een constante douche van informatie te staan. Internet is prachtig, maar omdat het je vrijwel continu met alles lijkt te verbinden krijg je soms het idee dat je ´alles´ ook moet lezen, horen en zien. Iedere dag duizenden krantenartikelen onder je vingertoppen, tijdschriften die je Ipad zo handig automatisch voor je download. En podcasts die dagelijks verversen met inspirerende TED-lezingen, de nieuwste film-trailers en radioprogramma’s.
Als ik dat allemaal moet gaan lezen, heb ik er een dagtaak aan. En dus is het soms wat deprimerend, die 65 TED-lezingen die nog steeds wachten op hun eerste view en die twee dozijn onbeluisterde radio-uitzendingen.
Met muziek is het niet anders. Alle muziek is altijd en overal beschikbaar. Spotify, mijn torrent-site, Soulseek: op één van die drie kan ik altijd wel vinden wat ik zoek.
Maar waar is de tijd gebleven dat je gewoon eens een paar weken in een plaat ging wonen? Dat je links liet liggen wat er allemaal nog meer werd uitgebracht en die ene plaat tot soundtrack van je eerstkomende drie weken doopte? Ik doe het te weinig.
Bijna acht jaar geleden was Elbow’s Cast of Thousands voor mij zo’n plaat waarin ik een tijdje mijn intrek nam. Wekenlang luisterde ik niets anders. Drie jaar eerder sloot ik Elbow’s debuut Asleep in the Back in mijn hart en ik was vastbesloten met Cast of Thousands hetzelfde te doen. Het was een meesterlijke plaat; geen straf dus. Vanaf opener ‘Ribcage’ tot afsluiter ‘Grace Under Pressure’ kende ik na een paar weken elke noot, iedere tempowisseling.
Zoals gezegd: sinds een paar jaar heb ik zelden nog zo’n nauwe band met een plaat weten op te bouwen. Maar deze week kwam de nieuwe plaat van Elbow uit, Build a Rocket Boys!. En ik denk dat dat de komende weken zomaar mijn nieuwe huis zou kunnen worden. Ingetogen episch, ik wist niet dat het kon maar ze doen het. De teksten van Guy Garvey zijn als kleine schilderijtjes zo mooi. Wát een magistraal geluid.
Elbow: Lippy Kids from percy dean on Vimeo.
Tags: cast of thousands, elbow, informatiedouche
Dat heet infostress. Helaas hebben we met het bombardement aan informatie die zo maar voor het grijpen ligt geen betere hersens gekregen om die sneller te verwerken. Dat wordt dus kiezen. Dus ga maar lekker in die plaat wonen. Zoals je zo mooi hebt opgeschreven.