Ben ik wel een grotestadsmens? Dat was de vraag die mij, ontworteld in Groningen en opnieuw geplant in Amsterdam, regelmatig bezighield. De zoete inval van de zomer had de vraag naar de achtergrond verdreven. Maar met het komen van de herfst, winter en kerst drong de vraag zich andermaal op. En het antwoord begon zich langzaamaan in mijn hoofd te vormen.
We droegen 2009 naar zijn graf en dronken een borrel op de komst van zijn nieuwe, frisse, kraakjonge broertje 2010. Die knalde definitief uit de startblokken in Groningen, waar we ons van kroeg naar kroeg fietsten tijdens Eurosonic/Noorderslag. Op sluiproutes van Grote Markt naar Peperstraat, fietsend door de stad die zwanger leek van de belofte van een groots jaar en – op kortere termijn – leuke bandjes, rees zoals al zo vaak dat jaar daarvoor de twijfel.
We namen de twijfel mee. Over de Afsluitdijk, dwars door West-Friesland, de Zaanstreek en uiteindelijk naar huis. En waar we hem eerder getemd leken te hebben, hem verstomd hadden met ons woonboot-geluk, leek hij nu verbeten. En zoals bij een relatie die geen toekomst toont, en waar je dat lang niet altijd wilt toegeven, zo was het ook hier. We negeerden datgene waarvan we wisten dat het onvermijdelijk was.
Begin februari kreeg de twijfel zijn laatste zetje. M. bleek zwanger. ’s Avonds, beduusd en verdoofd door dit ongeplande geluk, werd alles helder. Alsof een fototoestel scherpstelde op Die Ene Vraag en de gerezen twijfel. Of ik nu een grotestadsmens ben, daar kwam geen direct antwoord op. Maar dat ik liever ergens anders wilde wonen, was ineens kraakhelder. De kogel was snel door de kerk. We gaven ons gewoonboot een einddatum en dronken een glas.
Bij het verschijnen van dit blogstukje ronkt de motor van de verhuisbus. Schieten wat laatste blikken door de boot, op zoek naar wat we niet vergeten zijn. Ik leg de voordeursleutel op het aanrecht en stap de steiger op. Een meerkoet stuift weg. We zijn uitgewoonboot.
Tags: gewoonboot, groningen, grotestadsmens, meerkoet, twijfel, woonboot, zwanger
Hoi Tim, leuk, je schrijft mooi! Welkom terug in het Noorden!
Ik ken het, wij woonden ooit jaren in Duitsland, ik kwam eraxchter dat ik heimwee naar Nederland had en toen we door het hele land gingen zoeken merkte ik dat het Noorden nooit uit mij verdwenen was…..Nu al in voor mij het Noorden maar ook dat gaat nog eens richting Groningen worden.
Hartelijke groet, Thea
Timbo, mooie afsluiter. Die gewoonboot zeg… Ik kan je vertellen: je zult vanaf nu tóch altijd nog met een beetje weemoed kijken naar andere (zeer waarschijnlijk mooiere, beter onderhouden) woonbootjes, dobberend in de grachten.
Hee Tim , gefeliciteerd! wat een verandering mmoet dat worden.
Begrijp ik dat je weer ergens in het noorden woont?
groeten, Henk