Toekomstmuziek. Voor heel eventjes de schijnwerper op muziek waar naar mijn bescheiden mening de wereld, jij, wij of misschien gewoon ik alleen nog veel meer van ga horen.
ROX
Op Eurosonic gonsde haar naam al rond, en werd ze naar aanleiding van haar optreden in de Machinefabriek door OOR uitgeroepen tot Favoriet van het festival. Met haar single ‘My Baby Left Me’ wordt ze door velen in de coulissen gezet als de nieuwe Amy/Duffy/Adele. Toegegeven, net als hen bedient Rox zich van pop met een soul-laagje maar verder moeten we dat soort vergelijkingen maar met een sierlijke boog uit het raam smijten. Rox heeft gewoon goede liedjes en is, als we de happy few die haar hebben zien optreden mogen geloven, een feest om live te zien. Benieuwd naar de plaat.
FIONN REGAN
Een eikel van mythische proporties, met de sinistere drang om mensen hun plezier stelselmatig te ontzeggen alsof hield hij de sappigste wortel ter wereld huizenhoog boven de wolken. Dat is wat ik vaak van Fionn Regan heb gedacht, de afgelopen vier jaar. Op de een of andere manier heeft hij het namelijk in zijn botte hoofd gehaald om een gat van vier (!) jaar te laten vallen tussen zijn debuutplaat en de ‘altijd moeilijke tweede.’
Die debuutplaat, ‘The End Of History’ uit 2006, is geweldig. Onbewogen tokkelend vertelt Fionn allemaal gekke verhaaltjes over abacussen, konijnen en typemachines. Wanneer ik hem draai vallen mijn gevoelens uiteen in twee delen; een deel dat denkt de muziek van Fionn al zijn hele leven te kennen, en een deel dat zich dijenkletsend van plezier verwondert over zoveel spitsvondige schoonheid. Vervolgens slaan die twee delen de armen om elkaars schouders om gezamenlijk de loftrompet te steken op de brille van Fionn Regan. Dat is hoe mijn band met ‘The End Of History’ zich het beste laat omschrijven.
Desalniettemin, hoe geweldig ik de plaat ook vond; ik begon handenwrijvend uit te kijken naar Het Vervolg. Dat resulteerde in vaker dan mij lief was onverichtter zake terugkeren van ’s mans Myspace en website. Fionn leek een rookgordijn om zichzelf opgetrokken te hebben, leek zichzelf teruggetrokken te hebben in een hiaat van informatie waarmee mijn nieuwsgierigheid zich nauwelijks raad wist.
Gelukkig duurt niets voor eeuwig, en is Fionn erin geslaagd de wereld te geven wat het nodig heeft. ‘The Shadow Of An Empire’ is sneller, folkier en meer bandgeoriënteerd dan zijn voorganger. Een welkome afwisseling waarvoor hij – laten we eerlijk zijn – ruim de tijd heeft gehad deze te bedenken.
A GIRL CALLED EDDY
Als ik de argumentatie van hierboven volg, dan is A Girl Called Eddy een verschrikkelijk sadistisch mens. Sinds haar meesterlijke debuut uit 2004 is er, na een korte tour- en promotieperiode, niets meer van haar vernomen. Haar Wikipedia-pagina houdt nog steeds vol dat haar tweede plaat in 2009 zal verschijnen maar tenzij iemand weet waar Doc Brown zijn flux capacitator bewaart, lijkt dat een #fail.
A Girl Called Eddy (synoniem van de Schotse Erin Moran) werd dankzij haar debuut meer dan eens uitgeroepen tot langverwachte troonopvolgster van wijlen Dusty Springfield. De parallellen zijn hoorbaar, maar toch is haar plaat een buitengewoon eigen plaat geworden waarop – toegegeven – de invloeden van Dusty e.a. nooit ver weg zijn. Mocht Eddy die kroon nog willen dragen, zal ze haast moeten maken met album nummer twee. Voor nu, een schoonheid van nummer één. Mocht bij het beluisteren de vraag ‘waarom ken ik dit nog niet’ bij je opkomen, dan is dat uiteraard geheel te wijten aan de grenzeloze laksheid van Eddy zelf.
Tags: a girl called eddy, fionn regan, rox, toekomstmuziek