Het is nu bijna twee dagen na ‘de fatale wissel’ van Sven Kramer op de Olympische 10 kilometer. Kramer was bijna fluitend op weg naar Olympisch goud, lag bijna drie seconden voor op die gekke Koreaan, deelde al knipoogjes uit naar het publiek. Toen kwam Dat Moment. Kortsluiting in de kop van Kemkers, twijfel bij Kramer, binnenbocht, buitenbocht, nee toch de binnenbocht. Weg goud. Weg droom.
Maar hoe groot de misser van Kemkers ook was, de misser van Mart Smeets die daarop volgde was zo mogelijk nog groter. Niet alleen Sven Kramer, maar ook de NOS-kijkers zagen een feest voor hun neus weggegrist worden. We zagen onszelf al staan, proostend in de kroeg op onze nieuwe grote sportman. Juichend op de bank, om alwéér een gouden medaille. Keken uit naar de beelden van een hossende Willem-Alexander in het Holland Heineken House, geflankeerd door een bezopen Marco Borsato en een stralende Sven.
In een flits van een seconde was dat allemaal weg. Waarom kijken we op zo’n moment toch door? Omdat we willen dat ons gevoel van schok gedeeld, maar ook geduid word. Mart Smeets deed enkel het laatste, zij het zeer beperkt. “Het hoort er allemaal bij. Dat is topsport.” vertelde hij zijn tafelgenoten Bart Veldkamp en Ria Visser.
Het liefst had Mart direct overgeschakeld naar een potje winteravondcurling, of wat rodelen. Want dit hoorde er toch allemaal bij, hier moesten we vooral niet te lang bij stilstaan, kan gebeuren. Wat een schaamteloze minachting voor de vier jaar keihard werken die Sven Kramer en Gerard Kemkers zojuist door de vingers waren geglipt. Door een lulligheidje. Wat Kramer overkwam, was een tragedie van onmetelijke proporties. Het koningsnummer, op het podium der podia, verspeeld door iets waar hijzelf niks aan kon doen. Ook al was hij de aller, allersnelste.
Als je dat, als jezelf respecterend sportjournalist, kunt relativeren tot iets wat er simpelweg ‘bijhoort’, ben je weinig meer waard. Dan heb je blijkbaar teveel gezien. Alle glorieuze overwinningen, desastreuze nederlagen en fantastische prestaties hebben zich in je hoofd samengebald tot een waas waaraan weinig meer toe te voegen valt. Het raakt je niet meer. Je hebt het allemaal al een keer meegemaakt. Een gevaarlijk hellend vlak, als journalist. Dan is het hoog tijd om plaats te maken. Hoort er ook bij. En dan moeten wij als sportliefhebbers maar hopen dat we, bij de volgende grote teleurstelling, een sportjournalist treffen die ons verdriet wél begrijpt.
Tags: bart veldkamp, binnenbocht, gerard kemkers, goud, mart smeets, medaille, NOS, os2010, ria visser, schaatsen, sven kramer, svencouver, topsport, TVM, vancouver, wisselfout
Eensch! De manier waarop Mart over de emoties van zijn tafelgenoten heen walste was op zijn minst niet sjiek. Twee oud-schaatsers die exact onder woorden kunnen brengen hoe Sven zich op dat moment moet voelen, en Mart die er continue doorheen blaat en zijn microfoon nog maar eens wat dichter tegen zijn mond aan drukt. Bleugh!
Mart is klaar, tijd voor vers bloed!
bravo!,helemaal verwoord uit mijn hart.Wat een opgeblazen kikker,die Mart.Wie heeft nu eindelijk het lef om deze mis-journalist opzij te zetten?Goed geschreven,jochie.(toch maar eens “bundeltjes”maken?xx
Amen ! Heb er gisteren een heel blogje aan besteed.
goed stukje! Je verwoord het zoals ik het voelde. Het was gewoonweg een blamage. Wat Ria en Bart ook zeiden. Hij bleef maar uit zijn nek lullen. Ben van nature niet zo’n schreeuwerd maar heb toch een pissig mailtje naar de NOS gestuurd.(zal wel geen zoden aan de dijk zetten, maar ik moest iets!)
@Vincent: Klopt, niet sjiek.
@marian: opgeblazen kikker, mooi gezegd!
@Jis: mooi stuk schreef je! Ik hoop dat alle geraniums in den lande meelezen!
@mariëlle: goed dat je ze hebt gemaild. Tijd voor een coup? Lijkt me een man met weinig zelfkritiek.
Komt het niet bij jullie op dat het in de televisiejournalistiek zo werkt? Hij speelt advocaat van de duivel en gooit olie op het vuur. Er is niets zo suf als drie volwassenen die het met elkaar eens zijn en alleen maar zeggen hoe erg het wel niet is. Dat weten wij toch zelf ook wel? Op deze manier houdt hij het gesprek gaande en boeiend. En dat het jullie allemaal zo raakt, dat is juist het bewijs dat werkt. Of willen jullie alleen maar Telegraafvragen van Bert Maalderink? “Is dit het einde van jullie samenwerking?” “Bel je dan ook met de baas van TVM? Hoe gaat zoiets?”
Ha Michel, dank voor je reactie. Natuurlijk is in mij opgekomen dat het in de journalistiek zo werkt. En daar zul je ook best gelijk in hebben. Maar jij zegt dat hij hiermee ‘het gesprek gaande en boeiend’ hield. Nu weet ik niet of je het bewuste fragment gezien hebt, maar het was allesbehalve boeiend en al helemaal niet gaande. Het was in een oogwenk voorbij! En bovendien zijn er meerdere manieren om olie op het vuur te gooien. Smeets’ manier was oppervlakkig, laks en weinig bevlogen. Je ziet aan alles dat die man compleet uitgeblust is en daar alleen voor zichzelf zit.
Over de benadering van Bert Maalderink: die ging in ieder geval meer de diepte in. Iets wat een moment als dit op zijn minst verdiend had.
De laatste jaren heb ik me als fervent sportliefhebber meer en meer een antipool gevoeld van de sportverslaggeving van dhr. Smeets; verschijnt hij in beeld dan ben ik weg. De NOS is onvoldoende vernieuwend gebleken om jong talent de ruimte te geven. Alles moet wijken voor de zelfingenomenheid en de monologen van het orakel van NOSsport. De sport(ers) en gastcommentaroren zijn ondergeschikt aan het ego van Smeets. Het totale gebrek aan zelfrelativering en goede manieren bleek afgelopen week nog maar eens toen onze coming man in de sportverslaggeving Erben Wennemars in zijn enthousiasme de mond werd gesnoerd door Smeets met de woorden “laat ook eens een ander uitspreken”. Smeet dreigde op zijn podium 2e viool te gaan spelen en dat kan natuurlijk niet. Een absoluut dieptepunt werd bereikt toen Smeets zelf even niet uit zijn woorden kon komen en Erben toevoegde “als iemand anders stottert dan ga ik dat ook doen”. Erben antwoordde dat hij het niet kon helpen. Smeets moet zich schamen en zijn NOSbazen ook!