Blaffende honden bijten wél

PLAAT
“Wait for Evolution” van De Staat (Excelsior/V2)

MUZIEK
Torre Florim, frontman van De Staat, werkte sinds zijn veertiende aan Wait For Evolution. Dat deed hij alleen, soms geholpen door leden van Fuck The Writer en The Bloody Honkies. Maar Florim wilde de plaat live spelen, en bouwde een band om zichzelf heen: De Staat. Grommende stonerrock in een superstrak jasje. Furieuze riffs scheuren tussen, onder, langs en over Florim’s diep bassende rockbrul. Dat klinkt allemaal behoorlijk rechttoe rechtaan, maar verwacht bij De Staat geen hersenloos gerag. Er is ruimte voor pientere uitstapjes naar de folk en blues. In ‘My Blind Baby’ huilt in de verte zelfs glamrock.

PLUS
Blaffende honden bijten wél. Zoveel is met het verschijnen van Wait For Evolution wel duidelijk. Zowel op de plaat als op het podium hapt De Staat je naar de keel. Live zien we Torre af en toe fel en kort met zijn hoofd schudden, zodat de zweetdruppel die aan zijn neus bungelde met een boog op de eerste rij afzeilt. Dan lijkt Florim een woeste labrador die briesend uit de branding stoomt. Met de poten nog stevig in het zand schudt hij uitgelaten de ballast van rock ‘n’ roll-cliches als waterdruppels van zich af. Om vervolgens speels te dollen met de principes van de rock. Zo freaky als Frank Zappa wordt het nergens, maar dat hoeft ook niet. Een nummer als ‘Habibi’ – opgebouwd rond een Afrikaans thema – is een goed doordacht nummer is dat afwisselend tegen de wereldmuziek en de stonerrock aanschuurt. De Staat grijpt je bij de keel en bijt de genadeloze riffs diep in je oren. Ooowww yeah.

MIN
Het gegrom en gebrul van Torre Florim vormt evenveel als de gitaren, drums en bas, een volwaardig instrument. En dan is het jammer dat zijn stem op de plaat bij vlagen – ‘Sleep Tight’ en ‘You’ll Be The Leader’ – soms wat dunnetjes klinkt. Florim is gezegend met een behoorlijk volwassen rockbrul, maar soms komt deze nog teveel vanuit de keel in plaats vanuit waar hij thuishoort: de onderbuik.

CONCLUSIE
De manier waarop De Staat weet te balanceren tussen lompheid en souplesse is ontzettend knap. Dan weer wordt er bijna gefluisterd, dan wordt er gehuild als een brulboei. Overigens wordt er ook in de stevige nummers nooit domweg richting de finish gebeukt. In het gitaargeweld van het titelnummer en Kill The Man valt ook na een handvol luisterbeurten nog genoeg fraais te ontdekken.

De productie verdient een pluim. Er is veel te horen op Wait For Evolution, maar nergens klinkt het samengepropt of dichtgeslibd. Je kunt horen dat Torre Florim een ambitieus geluid heeft willen neerzetten, en het is hem gelukt om dat nergens misplaatst te laten klinken. Van pirateske koorzang tot broodnuchtere falsetto’s: het klinkt allemaal even geloofwaardig en de levenslust spat er vanaf. Wait for Evolution is een imposante, directe plaat. Eentje die je een klap in je gezicht geeft; zo’n klap die nog lang nagloeit.

Tags: 3voor12 award, De Staat, grommende riffs, stonerrock

Dit artikel is gepost op Saturday, September 26th, 2009 om 8:23 pm en valt onder de categorie 3VOOR12, Muziek. Reacties op dit artikel kunnen worden gevolgd via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten.