Het is vrijdagavond 19 december 2008. Ik fiets om elf uur ’s avonds in de miezerige pisregen de Stad in om in een café bier te gaan drinken met een goede vriend. De waterkou zinkt genadeloos mijn gewrichten in, de wind als een koud vleesmees in mijn wangen.
Ik zet mijn fiets op slot bij de ijsbaan van Winter City, op de Grote Markt. Koud, zo koud is mijn slot. Het lijkt vastberaden mij mee te slepen in zijn bijna ongezonde onderkoeling. Een donker krakende stem klinkt ineens over mijn linkerschouder. Nog voordat ik de afzender in het visier heb, schiet een schichtig wolkje stoom me voorbij.
“Zet je hem neer, of haal je hem weg?”
“Ik zet hem neer.”
“Haal hem dan maar weer weg.”
Ik moet hem enigszins vragend aangekeken hebben, want de man haast zichzelf te verduidelijken.
“We zetten hekken om de ijsbaan. Het regent en het dooit, en als er dan ook nog eens baldadige studenten over het ijs gaan lopen is het einde zoek.” Preventieve kunstijsbescherming. Nu ook in Groningen.
Tags: der witz, fiets, groningen, studenten, winter city