Elk voordeel heeft zijn nadeel. Of heeft elk nadeel nu zijn voordeel? Nu ja, hoe hij het precies zei weet ik niet meer, maar ik vraag me al een tijdje af of Cruijff’s befaamde uitspraak ook van toepassing is op de kredietcrisis. Het lijkt nu één en al misére, de auto-industrie luidt inmiddels ook met het schaamrood op de kaken de noodklok. Maar zijn er straks ook ‘winnaars’ van de strijd die kredietcrisis heet te benoemen? Oftewel: wie staan er handenwrijvend in de coulissen van de wereldeconomie?
Pieter Klok gaf op de voorpagina van de Volkskrant van afgelopen maandag alvast een voorzetje voor het antwoord. Hij schreef dat de Braziliaanse president Lula tijdens de G20-conferentie van afgelopen weekend in Washington grote woorden had voor de G8. Die confederatie van de allerrijksten heeft volgens Lula geen bestaansrecht meer. De machtsverhoudingen staan op de helling, volgens de president. In die overtuiging is hij overigens niet de enige: dat er grote veranderingen aankomen, daarover is iedereen het nu wel eens.
Op die G20-top is het Frankrijk, felste criticus van Amerika als aanstichter van de economische crisis, niet gelukt om Bush stof te laten happen. De vrije markt economie kan nog even rustig ademen, er zijn geen nieuwe regels opgezet en de dollar is – voorlopig – nog steeds de moeder aller munten.
Maar feit is dat landen als China, India en Brazilië hun kans ruiken – en krijgen. De G20-landen hebben namelijk besloten om de ‘opkomende landen’ meer macht te geven binnen het IMF. En het IMF is belangrijk, de komende jaren aldus Klok. Ze krijgt onder meer de leiding bij het aanpassen van het huidige financiële stelsel. Reden te over om handenwrijvend in de coulissen te staan.