Het zou zomaar kunnen dat er geen fijner gevoel bestaat dan compleet overdonderd worden door fantastische muziek. Als je nu gaat beweren dat een orgasme beter is ben je een aap. En niet zo’n beetje ook.
Ik zit hier in een vergeten hoek van de Korrewegwijk te luisteren naar de nieuwe plaat van het Amerikaanse collectief My Morning Jacket uit Kentucky. Zij bewijzen nu alweer dik negen jaar dat er in Kentucky meer te halen valt dan overdadig gefrituurde kip.
Het zou zomaar kunnen dat My Morning Jacket verantwoordelijk is voor het mooiste liedje ooit. I Will Be There When You Die bezingt een simpele maar ook ontzettend nederige emotie. “As long as you keep a straight face, I will be there when you die,” huilt Jim James, zanger van My Morning Jacket en beoogd troonopvolger van Neil Young. We zwaaien onze geliefden graag uit richting het vagevuur, zolang ze maar geen van pijn vertrokken gezicht tonen. Het moet wel leuk blijven.
Ik was ze al bijna weer vergeten, My Morning Jacket. Hun debuut The Tennessee Fire draaide ik grijzer dan grijs. Toen ik vorige maand de Nederlandse distributeur van de band hoorde aankondigen dat de nieuwe plaat “vrij briljant” was maakte mijn hart een sprong. Ik wist dat de man graag sprak in gedempt enthousiasme en wist/dacht/verlangde vurig: “het zal toch potverdomme niet.”
En nu is hij daar. De vijfde studioplaat van My Morning Jacket heet Evil Urges. Het is weinig post-millenniumplaten gelukt de staalkaart van de Amerikaanse popmuziek van de jaren ’50, ’60 en ’70 te vangen. Op Evil Urges hoor ik de blues van Buffalo Springfield, de psychedelica van Jefferson Airplane en de melodieën van The Band. Er word gerockt als The Grateful Dead en alleen James Taylor kon zulke ijzingwekkend mooie liedjes schrijven. Toch blijft het altijd onmiskenbaar My Morning Jacket. De band werpt regelmatig een steelse blik over de schouder richting haar eigen oudere werk. Two Halves en Touch Me I’m Going To Scream Part 2 zijn onmiskenbaar My Morning Jacket.
Ook laat My Morning Jacket op Evil Urges een kant zien die ik al langer vermoedde. Viezige, druipende funk. Prince mag nu wel uitkijken. Ik wist dat ze het in zich hadden, maar de soul die ze op deze plaat aan de dag leggen, is wel erg indrukwekkend. De titletrack en Highly Suspicious grooven schaamteloos.
Een road trip. Wijdse maar vooral desolate wegen en veel stof. Waterig zonnetje en zinderende hitte. Daar krijg ik zin in van deze plaat. Desnoods in een 45km wagentje. Als die geluidsinstallatie maar dik in orde is.
I Will Be There When You Die
[youtube]O4K70h7s1PQ[/youtube]